ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .
နာနာက်င္က်င္ အဲဒီ စကားေလး တခြန္း ဟာ ၊ အ၀န္း အ၀ိုုင္း တခုု အတြင္းမွာ ၊ အေတာ္ေလး ရိုုက္ခတ္ ျမည္ဟိန္း ခဲ့ ဖူးတယ္။
ကိုုယ္တိုုင္က အဲ့ဒီ အ၀န္းအ၀ိုုင္း ရဲ႕  ၊ မနီး မေ၀း မွာ ၾကီးျပင္းရင္း ၊ သတင္း ၀ရင္း ေတြ ကိုု အျမဲ ၾကားေန ခဲ့ ရသူ ဆိုု ေတာ့ ၊ အဲ့ဒီ ၾကယ္ေၾကြ တဲ့ သတင္းၾကီးကိုုပါ ၊ မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့တယ္ေပါ့ ။ ေက်ာင္းေတြ က မဖြင့္၊  ညဖက္ဆိုု မီးေတြ ျပတ္ ၊ အိမ္ေရွ႕  မွာ ကားရပ္သံလား နားစြင့္ ေန ၾက ရတဲ့ ၊  အခ်ိန္ကာလ တခုုမွာ ၊ ဖေယာင္းတိုုင္ အလင္းေရာင္ နဲ႕  ေရဒီယိုု တလံုုးဆီမွာ အာရံုုေတြ စုုရုုန္း ညိမ္သက္ တတ္ၾက ရင္း ၊ ၾကယ္ေတြ ေၾကြတဲ့ သတင္းေတြ ၊  စ ျပီး ၾကား ရ ေတာ့တာပဲ ။
ပထမ ဆံုုး အေနနဲ႕ ၊   ၈၈  အလုုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ရဲ႕  အမာခံ တေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေမာင္ကိုု ၊ အညွင္းပန္း အနိွပ္စက္ ခံ ရင္း ေထာင္ထဲမွာ ေသဆံုုးသြားျပီ ဆိုုတဲ့ သတင္းဆိုုး ကိုု ၊ ၾကားရတယ္။  ဖခင္ ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊
မ်က္နွာဟာ ၊ စိုုးရိမ္မူ တမ်ိဳး နဲ႕ ၊ ေလးနက္ လိုု႕ လာေန ေပမဲ့ ၊   ကိုုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္အေျခအေန အလားအလာ
ေတြကိုု ၊ ဂ ဃ နဏ မမွန္းဆ တတ္ေသးတဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တေယာက္ အေနနဲ႕ ေတာ့ ၊ ညတိုုင္း နားေထာင္ေန ရတဲ့ ၊ မေကာင္းသတင္းေတြထဲက ၊ သတင္းဆိုုး တပုုဒ္ အတြက္ ဆိုု႕ နင့္ တတ္ဖိုု႕ပဲ သိခဲ့တယ္ ။
အဲဒီ အခ်ိန္က ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ကိုု ၊ ေအာင္ပြဲ ခံ ျပီးသြား လိုု႕ ၊  ဂႏၶီ ခမ္းမ အစည္းအေ၀း နဲ႕ ဖခင္ ျဖစ္သူလည္း အလုုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနခ်ိန္ ။ နိုုင္ငံေရး အေျခအေန ေတြက ၊ ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး ။ အိမ္မွာလည္း ဧည့္သည္ေတြ ျပတ္တယ္ မရွိ ။  ဦးေမာင္ကိုု ရဲ႕ သတင္းဆုုိး အျပီး ၊ သိပ္မၾကာ ဘူး။ ခရမ္း လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ ဦးတင္ေမာင္၀င္း  ေထာင္ထဲမွာ ေသ သြားျပန္ျပီ တဲ့ ။ ေရဒီိယိုု ကိုု ပိတ္လိုုက္ခ်ိန္မွာ ၊ ေဖေဖ့ ေတာက္ေခါက္သံ ဟာ က်ယ္ေလာင္ လွ တယ္။  ေက်ာင္းသား သမဂၢ ရဲ႕  ၊ ဆဲဗင္း ဂ်ဳလိုုင္  ရဲေဘာ္ တေယာက္ေတာ့ က် ဆံုုးျပန္ ျပီ တဲ့ ။ အဲဒီ ကတည္းက ခရမ္းဦးတင္ေမာင္၀င္း ဆိုုတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္တေယာက္ ကိုု စိတ္ထဲ စြဲ ေနခဲ့တယ္ ။ ပိုုျပီး စြဲ ရတာက ၊ သူ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ ဟာ ၊ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ၊ နွစ္နွစ္သက္သက္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ  ျဖစ္ေနတာ လည္း တခ်က္ ၊ ေနာက္ျပီး အဲ့ဒီတုုန္းက  တဆည ပါတီက ၀င္ျပိဳင္တဲ့ သူ႕ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ နဲ႕  ခရမ္းတျမိဳ႕ နယ္ တည္းမွာ ၊ မဲဆႏၵနယ္ တခုု တည္းကေန ၊ 
ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့တယ္ ဆိုုတဲ့ စိတ္၀င္စား စရာ ေျပာစကားေတြ ကိုုလည္း ၾကားဖူး ထားတာ လည္း တခ်က္ေပါ့ ။
မဲလိုုက္ ေမွာင္လိုုက္ ၊ ရြာလိုုက္ ခ်ဴန္းလိုုက္ ၊ ၾကမ္းလိုုက္ ထန္ လိုုက္ ရာသီဥတုု ေတြ နဲ႕ ပဲ ၊ နွစ္မ်ားစြာကုုိ ေက်ာ္ျဖတ္ လာခဲ့ျပီး သကာလ ၊ အခုုလိုု   စာအုုပ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထုုတ္ေ၀ လိုု႕ ရ လာတဲ့ နိုုင္ငံေရး ေနသာသာ မွာ ၊  
ဇနီးျဖစ္သူ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ “လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ထြက္လာတယ္ ဆိုုေတာ့  ဖတ္ခ်င္ ေနမိေရာ ။ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က ေန တဆင့္ မိတ္ဖြဲ႕ သိကၽြမ္းခဲ့ ရတဲ့ ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ သမီး ျဖစ္သူ ၀တ္မွံဳ ေၾကာင့္ ၊  
စာအုုပ္ကေလး ကိုု ၊ အန္တီၾကဴ ကိုုယ္တိုုင္ လက္မွတ္ထိုုး ေပးတာေလးကိုု ရ ခဲ့ တယ္။



လက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ စာအုုပ္ကေလးကိုု မွတ္မွတ္ရရ ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ေန႕ မွာ အေသအခ်ာ စဖတ္ျဖစ္တယ္။ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢၾကီးကိုု ၊ အင္မတန္ တြယ္တာ ေလးျမတ္ ၾကတဲ့ ၊ ေက်ာင္းသား မ်ိဳးဆက္ တခုု ဟာ ၊ ၁၉ ၆၂ ခုုနွစ္ ဇူလိုုင္လ ၇ ရက္ေန႕  … အတိအက် ေျပာရရင္  ၈ ရက္ေန႕ မွာ ၊ မ်က္ရည္ ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ၾကတယ္ ဆိုုတဲ့  အေၾကာင္းေတြ ကိုု ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ယဥ္ပါး ၾကားဖူး ေနခဲ့ ေပမဲ့ ၊  ဒီ စာအုုပ္ဖတ္ ေတာ့ ထပ္ျပီး  ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖစ္ ရျပန္ တယ္။ ျဖိဳ ဖ်က္ ေဖာက္ခြဲ ခံ လိုုက္ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ သူတိုု႕ ေတြ ဘာလိုု႕ မ်ား  အဲဒီေလာက္ သံေယာဇဥ္ ၾကီးရတာလည္း လိုု႕  ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ တခုုထဲက ေန ၊ ျပန္လွည့္ ၾကည့္ျပီး ၊ အံ့ၾသ ရ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ရုုပ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ အေဆာက္အဦ တခုု ဆိုုတာထက္ ၊ ကိုုလိုုနီ နယ္ခ်ဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရး တိုုက္ပြဲ ကတည္းက ၊ ရွင္သန္ နိုုးၾကား ေန ခဲ့တဲ့ ၊  ေက်ာင္းသား နိုုင္ငံေရး  ဆိုုတဲ့ ၊ စိတ္ဓါတ္ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ ထိုုးခြဲ 
 ေျခမြ ပစ္လိုုက္တာ ကိုုး ။ အဲဒီကတည္းက ၊ စစ္တပ္ နဲ႕  ျပည္သူ ၾကားက စည္း  ကလည္း ၊ ထူထဲ မဲနက္ သြားခဲ့ျပီး ၊ အက္ေၾကာင္းေတြ လိုုက္ လာခဲ့ ေတာ့တာ  ပဲ မဟုုတ္လား ။
သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီး ရဲ႕  အပိုုင္းအစ ေတြ တစစီ လြင့္စင္ သြားခဲ့သလိုု မ်ိဳး ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ၀ိညဥ္ စိတ္ဓါတ္ ေတြ လည္း ၊ တေနရာစီ တနယ္အေ၀းေတြ ဆီ လြင့္စင္ သြားလိုုက္ၾကတာ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ အစိတ္ ။ ဒီၾကားထဲမွာ 
အၾကိမ္ၾကိမ္ ကုုန္းရုုန္းထ ၾကတဲ့ အခါတိုုင္းပဲ ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ပဲ ျဖိဳခြဲ ခံ ရ ျပန္ ။  ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တန္လိုု႕   နိုုင္ငံေရး နာရီ 
လက္တံ ၾကီးက ၊ ညႊန္ျပ လာတဲ့ အခါ မွာ ၊ တတိုုင္းတျပည္လံုုးက ၊ လက္သီး လက္ေမာင္း ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ ပိုုျပီး 
ရင့္က်က္ တဲ့ အသြင္သ႑န္ေတြ နဲ႕ ၊ ပိုုျပီး ေလးနက္ တဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ နဲ႕ ၊ သူတိုု႕ မ်ိဳးဆက္ေတြကိုုပါ အပါေခၚျပီး  ျမန္မာ့ နိုုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း ထဲကိုု  ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ လာခဲ့ ၾက တယ္။
ဒီ စာအုုပ္ ထဲ မွာလည္း ၊  မိဘ လက္ငုုတ္ လက္ရင္း ၊ ဆန္စက္လုုပ္ငန္း ကိုု ျပန္ျပီး ဦးစီး လုုပ္ေဆာင္ ေနခဲ့တဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ဟာ ၊ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ ေလာက္ အတြင္းမွာ ၊ သူ႕ ရဲ႕  နဂိုုမူလ  ယံုုၾကည္ ရပ္တည္ခ်က္ ေတြအတိုုင္း ေနထိုုင္ ခဲ့ရင္း ၊ သူ႕ အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕  ေလးစား အားကိုုးမူ ၊ သူ႕ ျမိုု႕သူ ျမိဳ႕သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ယံုၾကည္ အပ္နွင္းမူ ကိုု ရယူ နိုုင္ခဲ့တယ္ ။  ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အလြန္  ပထမဆံုုး အၾကိမ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး မွာ ၊ ခရမ္းျမိဳ႕ ရဲ႕  လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ 
အျဖစ္ ၊ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ  ဗိုုလ္မွဴးေဟာင္း ဦးေဇာ္၀င္း နဲ႕  ယွဥ္ျပီး ၊ အနိုုင္ ရ ခဲ့တယ္။ မဲဆႏၵနယ္ မတူေအာင္ ျပိဳင္ရင္ လည္း ရပါရက္ နဲ႕ ၊ အကိုုၾကီးျဖစ္သူ ကလည္း ဒီျမိဳ႕မွာ လူရိုုေသတဲ့  မဲရ နိုုင္တဲ့ လူ ၾကီး တေယာက္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ အက်ိဳး အတြက္ ၊ တမင္ကိုုပဲ ၊ ေက်းဇူးရွင္ အကိုုၾကီးကိုု ၊ အတိုုက္အခံ ျပဳ ျပီး   ၊ ယွဥ္ျပိဳင္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္ ။  တကယ္လိုု႕မ်ား ျမန္မာျပည္ ဒီမိုုကေရစီ ရရွိဖိုု႕  အရိုုးေတြ ေတာင္လိုုပံုုမယ္ ဆိုုရင္ ၊  အရိုုး
ေတာင္ပံုု ရဲ႕  ေအာက္ဆံုုးမွာ ကၽြန္ေတာ့ အရိုုး ရွိရပါေစမယ္ . . . ဆိုုတဲ့ မဲဆြယ္ မိန္႕ခြန္းဟာ ၊ သူ႕ ရဲ႕ အနာဂါတ္ကိုု နမိတ္
ဖတ္ ေနခဲ့သလိုု ၊ သူ႕ ရဲ႕ ပိုုင္းျဖတ္မူ ကိုုလည္း ၊ ရဲရင့္ ေစ ခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီ အခ်ိန္  ရွစ္ဆယ့္ ရွစ္ ကာလ အလြန္ မွာ ၊ အိမ္ကိုု အလည္မဟုုတ္ပဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ၊ မီးခိုုးေရာင္ အက်ီ ၤ နဲ႕ 
လူၾကီး တေယာက္ကိုုလည္း  ခုုထိ မ်က္စိ ထဲက မထြက္ ခဲ့ဘူး ။ သူ႕ ဆံပင္ ေတြက ၊ အက်ီ ၤ အေရာင္ထက္ ပိုုျပီး ၊ မီးခိုုးေရာင္မွာ အျဖဴ ေတြ ခပ္မ်ားမ်ား စြက္ေနတယ္။ ေကာ္ကိုုင္းမ်က္မွန္ အမဲ ေရာင္ ေအာက္က ၊ မ်က္လံုုးေတြ ကလည္း ၊ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္းေနသလိုုပဲ ။  တကၠသိုုလ္မွာ တုုန္းက ၊ ေက်ာင္းသားနိုုင္ငံေရး အတူ လုုပ္ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္း  ဦးညိဳ၀င္း က ၊ သူတိုု႕ ေထာင္မဲ့ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ အတြက္ ၊ ေဖေဖ့ကိုု လာေခၚတာ တဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ေဖေဖ က ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္မွာ ပဲ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕  ေခါင္းေဆာင္မူ ကိုု နာခံ ဖိုု႕ ၊ ဆံုုးျဖတ္ ထားခဲ့ျပီး ျဖစ္ေနတာ
ေၾကာင့္ ၊  လက္စြဲ နွဳတ္ဆက္ျပီး ျပန္သြားတဲ့ ၊ အဲဒီ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္မွိဳင္း လူၾကီးကိုု ၊ စိတ္ထဲမွာ ဘာလိုု႕လဲ မသိ ၊ သနား ေန မိ ခဲ့ တယ္။ သူမ်ားကိုု မသနား ရ ဘူးလိုု႕ ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ၊ ေဖေဖက  ခပ္နာနာ သြန္သင္ေလ့က်င့္ ေပးခံ ခဲ့ ရေပမဲ့ ၊ ရင္ထဲက သနား တာကိုုေတာ့ သနားတယ္ လိုု႕ ပဲ ေျပာရမွာပဲ ။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ ၊ ၉ ၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ ၊ ပါတီ ေတြ အျပိဳင္းအရိုုင္း ေထာင္ၾက တဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ ဟာလည္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ( ေတးသံရွင္ ကိုုသန္းလွိဳင္ အကိုု ) ၊ ဦးလွေရႊ ( တကသ ဥကၠဌေဟာင္း )  တိုု႕ လိုု  ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ဂ်ဳလိုုင္၀ိညဥ္ ေတြ ရဲ႕  နာမယ္ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ သီးသန္႕ ပါတီ တခုု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ လိုု  ဒီေရျမင့္ ေအာင္ပြဲ ရ ထား တဲ့  ပါတီ တခုု ကိုုေတာင္၊ အေလးမထား တဲ့ ၊ စစ္အစိုုးရ ဟာ ၊   ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေတြကိုု ၊ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ ၊ ဆြဲ ထဲ့ ေတာ့တာေပါ့ ။  အေမွာင္ထဲက အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္ေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရ မလား ။ ေထာင္၀င္စာ  ေကာင္းေကာင္း မရ ၊ စစ္ေၾကာေရး ပဲ ေကာင္းေကာင္းကိုုင္ တဲ့ ၊  စစ္ ေထာက္လွမ္းေရး အာဏာစက္ ေအာက္ မွာ ၊ ၾကယ္ေတြ တပြင့္ ျပီး တပြင့္ ေၾကြ ေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ သတ္ေသတယ္တဲ့ ။ ကင္ဆာ တဲ့ ။ ေရာဂါကုုမရ ေတာ့ တဲ့ ။ စံုုလိုု႕ပါပဲ ။ အခ်ိန္ အစဥ္လိုုက္ေတြ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ၊ အဲဒီ အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္မွာ ေၾကြခဲ့တဲ့ လူေတြကိုု မွတ္မိသေလာက္ ဆိုုရင္ - ဦးေမာင္ကိုု ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ၊ ပထ၀ီ တင္သိန္းေမာင္ ၊ ဗိသုုကာ ဦးေက်ာ္မင္း ၊မံုုရြာ ဦးတင္ေရႊ ၊ ဦးေအာင္ေမသုု ၊ ဦးလွသန္း ၊ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က ( ဦးဘေသာ္) ။

နိုုင္ငံေရးသမားမ်ား ၏ ေနာက္ဆံုုးေန႕ ျမင္ကြင္းမ်ား - ေလးကိုုတင္

အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ ရဲ႕  ေက်ာင္းသား သမဂၢေရွ႕က အုုပ္စုု ဓါတ္ပံုုေလး ထဲက ၊ တခ်ိဳ႕ နာမယ္ေလးေတြ ရဲ႕  ေနာက္မွာ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ နဲ႕ ( ေတာတြင္းက်ဆံုုး )  ဆိုုတာေလး ေတြ ျမင္တိုုင္း  စိတ္ထဲ နင့္နင့္ နဲနဲ ခံစားရျမဲ ။  ဓါတ္ပံုုထဲ မွာ အားလံုုးဟာ နဳတ္ခမ္းပါးေတြကိုု တင္းတင္းေစ့ လိုု႕  သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နုုနုုနယ္နယ္ ။ ဒီလိုု အရြယ္ေကာင္း ပညာတတ္ လူငယ္ေလးေတြ ၊ ေတာတြင္းမွာ က်ဆံုုး ရတဲ့ ၊  တရားခံ က ဘာလဲ ဆိုုတာ ေတြးေလ အေျဖမထြက္ေလ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ။ ခုုေတာ့ - ေတာတြင္း တင္ မက ၊ ေထာင္တြင္း ပါ က်ဆံုုး ရ တဲ့ ၊ သူ႕ မိတ္ေဆြ အရြယ္ေကာင္းၾကီး ေတြ  အတြက္ ၊ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ကိုု ၊ ဘာမွ ထပ္မေမးမိေအာင္ပဲ ေန ရတယ္ ။ ဦးညိဳ၀င္း  သတင္း ၾကားတဲ့ ည က ဆိုု ၊ 
ေဖေဖ ဟာ ၊ တညလံုုး မအိပ္ပဲ ေဆးလိပ္ ထိုုင္ေသာက္ေနခဲ့တာ ကိုု ၊ မွတ္မိေနတယ္။
အခုု ၊ လြမ္းေလသမ ွ် ကိုု ဖတ္ေတာ့ ၊   အဲဒီ မိသားစုု ေတြထဲက ၊ မိသားတစုု ရဲ႕  ခံစားခ်က္ ေတြကိုု နင့္နင့္နဲနဲ အတြင္းက်က် ျမင္ရေလတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္က အက်ဥ္းက်ခံ နိုုင္ငံေရး သမား ေတြ ရဲ႕ မိသားစုု  ဘ၀ ေတြဟာ ၊ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲ ခဲ့မယ္ ဆိုုတာ ၊ မွန္းဆၾကည့္လိုု႕ ေတာင္ ရ ေနမွေတာ့ ၊ ကာယကံ ရွင္ေတြ အတြက္ ေတာ့  စာဖြဲ႕ လိုု႕ လည္း 
 ျပည့္စံုု လိမ့္ မည္ မဟုုတ္ေတာ့ ။ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ကလည္း ၊ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ေရး ဖိုု႕ ၊ သူ႕ အတြက္  အရမ္းကိုု စိတ္ပင္ပန္းစြာ အားထုုပ္ ခဲ့ ရ တယ္လိုု႕  ဆိုု တယ္။  အိမ္ကေန ေခၚသြားျပီး ၊ ဘယ္ေရာက္လိုု႕ ေရာက္ေနမွန္းမသိ ၊ ဘာသတင္းမွ မၾကားရ ။  ၾကားရျပန္ေတာ့ ၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေဆး၀ယ္ခိုုင္းတဲ့  စာရြက္ကေလး တရြက္ သာ ။ လိုုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြကိုု  ေပးလိုုက္ရေပမဲ့ လည္း ၊  ကာယကံ ရွင္ လက္ထဲ ေရာက္လား မေရာက္လား မေသခ်ာ ။  ေနာက္ဆံုုး  ရနိုုင္မဲ့ အကူအညီ ေတြ မ်ိဳးစံုု ေတာင္းျပီး ၊ ခင္ပြန္းသည္ ရွိနိုုင္မဲ့ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ၾကီး ဆီ ၊ အေမာတေကာ . . . ေဇာ ေတြ နဲ႕  ေရာက္ ျပီး ေစာင့္ဆိုုင္း ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  ၾကားလိုုက္ ရ တဲ့ သတင္းက ၊ မေန႕ ကပဲ ဆံုုးသြားျပီ မိုု႕ ၊ ေရခဲတိုုက္ ကိုု လိုုက္ခဲ့ဖိုု႕ - တဲ့ ။  အိမ္က အေကာင္းအတိုုင္း ထြက္သြားျပီး ၊ နွစ္လ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ ၊  ပိန္ခ်ံဳး ေနတဲ့ 
ခင္ပြန္းသည္ကိုု ၊ ေခါင္းတလား ထဲ မွာ ၊ ျပန္ ေတြ႕ ရ တဲ့ ၊ ဇနီးသည္ တေယာက္ ရဲ႕ ၊ ခံစားခ်က္ ။  နာေရး ေၾကာ္ျငာ ထဲ့ပံုု ထဲ့ နည္းက အစ ၊ စ်ာပန အစီအစဥ္ မက်န္  ၊ အုုတ္ဂူမွာ  နာမယ္ထြင္းထုု တာ အဆံုုး ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ ကန္႕သတ္ ခံ ခဲ့ ရတဲ့ ၊ မိသားတစုု ရဲ႕ ၊ နာၾကင္ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရ မူေတြ ။   ေထာင္အရာရွိ ေတြ က ၊ ကင္ဆာ ေၾကာင့္ ေသတာ လိုု႕ ဆိုုသည္။ သူမ ရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ဆီ နွစ္လ အတြင္း ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူမ ဘယ္တုုန္းကမွ မသိ ခဲ့တဲ့ ကင္ဆာ ဆိုုတာၾကီးကိုု ၊ နာက်င္လွစြာ ရြတ္ဆိုုခဲ့တဲ့ သူမ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး နွဳတ္ဆက္ စကား ေလး က ၊ 
ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား ... ကင္ဆာ က်ဆံုုးပါေစ .... တဲ့ ။
အထူးသျဖင့္ ၊ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဖိုု႕ ၃ လ ပဲ လိုုေတာ့တဲ့ ၊ သမီးၾကီး ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊ စိတ္ အနာတရ ေတြကိုု ၊ အရြယ္တူ ျခင္း ၊ သူ႕ေနရာမွာ ၀င္ျပီး ကိုုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္ယံုု နဲ႕ တင္ ၊ ခက္ခဲ ပင္ပန္း လွ ျပီ ။  ေထာင္အရာရွိ ေတြ အားလံုုး ေရွ႕ မွာ ၊ နံရံ ေပၚက ၊ ဦးေန၀င္းၾကီး ရဲ႕  ဓါတ္ပံုုၾကီး ကိုု ၊ လက္ညွိး ထိုုးျပီး ၊ ဒီလူၾကီးေၾကာင့္ က်မ အေဖ ေသတာ လိုု႕ ၊ 
 ေပါက္ကြဲ ေအာ္ဟစ္ ငိုုယိုု ခဲ့တဲ့ ၊ ၁၅-၁၆ နွစ္  အရြယ္ ကေလးမ ေလး တေယာက္ နဲ႕ အတူ လိုုက္ျပီး ေၾကကြဲ တုုန္လွဳပ္လိုု႕ ။ စိတ္ဒုုကၡ ခံစားေနရ တဲ့ မိခင္ကိုု ၊ ေဖးမ အားေပး နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ စြမ္းရည္ကိုု လည္း  မအံ့ၾသ ပဲ မေနနိုုင္ ။  ဒါေတာင္ ဆယ္တန္းကိုု ဂုုဏ္ထူး ၅ ခုု နဲ႕ ေအာင္ ေအာင္ ေျဖျပ နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ၀တ္မွဳန္ ကိုု ၊ က်ိတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴး မိေတာ့သည္။
ဆရာၾကီးတင္မိုုး ရဲ႕  ဦးတင္ေမာင္၀င္း အတြက္ ဂုုဏ္ျပဳ ကဗ်ာေလး ထဲက  “ လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာသားကေလး ကိုု ယူထားတာ နဲ႕  လိုုက္ဖတ္ေအာင္ပဲ ၊ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ ၊  ခံစားခ်က္ေတြ ဟာ  ၊ နာက်င္မူေတြၾကားထဲကေန ၊ လြမ္းဆြတ္တသ ဖြယ္ရာ ၊ အတိတ္လွလွ ေလးေတြ ကိုုလည္း ၊ ျပန္ေျပာင္း ေရာယွက္ လြမ္းဆြတ္ ထားေလတယ္။  ဆရာမ ရဲ႕ ၊ ေမတၱာ ဖြဲ႕  ၀တၱဳေလး ေတြကိုု ၊ ျပန္ျပီး သတိရ ေစ တဲ့ ၊ အပိုုင္းေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရမယ္။
စာအုုပ္ရဲ႕ မ်က္နွာဖံုုးက ၊ ပန္းခ်ီ ေရႊစိုုးဟန္ ရဲ႕ ၊ လက္ရာ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ပံုုတူ ကိုု ၊ စာအုုပ္ဖတ္ကာစ က ၊ အမူမဲ့ 
အမွတ္မဲ့ ေပမဲ့ ၊ ဒီပံုုတူ ဟာ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း သက္ရွိ ထင္ရွား ရိွစဥ္ကတည္း ၊ ခင္မင္ေလးစားမူ နဲ႕ အမွတ္တရ  ဆြဲေပးခဲ့တဲ့ ၊ အဓိပၺါယ္ ဖြင့္ဆိုု မထားတဲ့  ပံုုလိုု႕ ဆိုုတာေၾကာင့္ ၊ စာအုုပ္ ဖတ္အျပီးမွာ ၊ အေသအခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ ေျပာသလိုုပဲ ၊ အစက္အေျပာက္ေတြ နဲ႕ ပံုုေဖာ္ ထားတဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ရဲ႕ ၊ နွဳတ္ခမ္းပါးပါး ေတြ ထဲမွာ ၊ အတိတ္ သမိုုင္းရဲ႕ သက္ေသ တခ်ိဳ႕ကိုု  ၊ ျမင္ရတယ္။ တစြန္းတစ ပဲ ဆြဲထားတဲ့ ၾကယ္၀ါ၀ါ ၾကီး ထဲမွာ ၊ အနာဂါတ္ ရဲ႕  မေသခ်ာမူ ေတြက ၊ ကြက္လပ္ ျဖစ္ေန ေသးတယ္။
ဒီ စာအုုပ္ေလး အေၾကာင္းကိုု ၊ တခုုခုု ေရးမယ္ လိုု႕ ၊ စ ထားျပီး ၊ ခ်က္ျခင္း အဆံုုး မသတ္ နိုုင္ ခဲ့ဘူး ။ အခုု လိုု ၊ သမိုုင္း နာရီ လက္တံ ၾကီး ၊ ေနာက္တပတ္ ထပ္တရစ္ တိုုး ျပန္လိုု႕ ၊  ျမန္မာ့ ဒီမိုုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ေနာက္တခုု 
လည္း ၊ အသစ္တဖန္ ျပန္စ ေတာ့မယ္ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  အတိတ္က နာက်င္စရာ သမိုုင္းေတြကိုု ၊ အဆံုုးသတ္ ရ ေတာ့မလား လိုု႕ ၊  ေတြေ၀ ေနလ်က္က ၊ ဒီ စာေလးကိုု လည္း အဆံုုးသတ္ ျဖစ္ေတာ့တယ္ ။  
တံတားၾကီး  ေအာက္ ကေတာ့ ၊  ေရေတြ စီးသြား ခဲ့ ပါျပီ ။ ကမ္းနဖူးက  စိမ္းျမ ရြက္သစ္ေတြ ဖားဖားေ၀ ေအာင္ ဖံုုးေနတဲ့ အပင္ၾကီး ကိုု လွမ္းေငး ရင္း ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္းေပါင္း မ်ားစြာ ရဲ႕  အရိုုးေတြ အတြက္ ၊ ေက်းဇူး ေတြ အထပ္ထပ္ တင္ေနမိ တယ္။
ေကသြယ္
၂၈ ဇူလိုုင္


Share/Bookmark

သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း

စိုုးထြန္းကား  မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရွိ၏။ တိုုင္းေရး ျပည္ေရး ေဆာင္ရြက္လိုု၏။ သိုု႕ေသာ္ ဘီေအ ဆိုုေသာ ဘြဲ႕ကေလးကိုု လိုုခ်င္ေသး၏။ တိုုင္းေရး ျပည္ေရး လိုုက္ရာဍ္ ၀မ္းေရးရွာဖိုု႕  ေရွ႕ေန လုုပ္ရန္ ဘီအယ္လ္ ကိုုလည္း ေအာင္ခ်င္ေသး၏။  ထိုု႕ေၾကာင့္ သပိတ္လွန္ရန္ကိုုပင္ လိုုလားေနေလ ၏။ 


စိုုးထြန္း သပိတ္လွန္ ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းက ၊  ဤမ ွ်ေလာက္ ေတာ့ က်ဥ္းေျမာင္းလိမ့္မည္ မထင္။ ဘာေၾကာင့္ ေျပာနိုုင္သနည္း ဆိုုရင္ စိုုးထြန္းဆိုုေသာ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား သည္၊ ေနာင္ ဆယ္နွစ္ခန္႕ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျဖစ္နဲ႕ ၊ ျမန္မာျပည္ၾကီးကိုု လြတ္လပ္ေရးရ ေအာင္ ၊ ေဆာင္က်ဥ္းေပး နိုုင္ ခဲ့သူ ျဖစ္ေနခဲ့ လိုု႕ ပင္ ။ 






ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း - ဦးေအာင္ဆန္း- ေမာင္ေအာင္ဆန္း အား ၊ စိုုးထြန္း အျဖစ္ ဇာတ္ရုုပ္ျခယ္ထားေသာ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ၀တၱဳကိုု ၊ လူ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကေပမည္။ ဖတ္ဖူးၾကေပမည္။ သိုု႕ေပမင့္ ၊ စာေရးသူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ နွင့္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ႕  ၾကားက ၊ မတူညီလွတ့ဲ နိုုင္ငံေရး အဆင္အျပင္ ( သိုု႕ မဟုုတ္) သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ညိဳထြန္း နဲ႕  ေက်ာင္းသားသမဂၢ အမူေဆာင္ စိုုးထြန္း တိုု႕ အၾကား ရပ္တည္ခ်က္ မသိမသာ ကြဲျပားသြားပံုုကိုု ၊ စိတ္၀င္တစား ေတြးဆ ၾကည့္ မည့္ သူ ေတာ့ သိပ္မ်ားလွမည္မထင္။ 


ရွစ္ေလးလံုုး အေရးေတာ္ပံုုၾကီး အျပီးမွာ ၊ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ၀တၱဳ ကိုု လူငယ္ေတြ ျပန္ရွာ ဖတ္ၾကသည္။ ၁၅ နွစ္သား အရြယ္မွာ ပထမပိုုင္းကိုု ဖတ္လိုုက္ရျပီး တခါတည္း စြဲသြားတယ္ ဆိုုတဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊  တရိုုတေသ သိမ္းထားတဲ့  ပ-ဒုု အတြဲလိုုက္ စာအုုပ္ကေလးကိုု ၁၇ နွစ္အရြယ္ ေယာင္နန လူငယ္ တေယာက္ အေနနဲ႕  သူမ်ားေတြ ဖတ္လိုု႕ လိုုက္ဖတ္ ၾကည့္ဘူးသည္။  အခုု အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ အရြယ္မွာ   ေက်ာင္းသား သပိတ္ စစ္ေၾကာင္းေတြ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ၾကီး ဆီ ၊ ဦးတည္ ခ်ီတက္လာၾကေတာ့  အဲဒီ စာအုုပ္၀ါ၀ါ က်င့္က်င့္ေလး ကိုုပဲ ၊  အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ဖခင္ၾကီး ဆီက ျပန္ေတာင္း ဖတ္မိ ျပန္သည္။ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ေရးသား ျပဳစုု ခဲ့သူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ သည္ပင္ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း  နဲ႕ အတူ   ရာျပည့္  ေလာက္ ျပီေပါ့ ။


“ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ရာျပည့္ပြဲ” ဆိုုတာ အတြက္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆိုုတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္တေယာက္ရဲ႕  သမိုုင္းေၾကာင္း သမိုုင္းေကာင္း ေတြကိုု ရွာေဖြ ေဖာ္ထုုပ္ ေရးသား ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တိုုက္ဆိုုင္လွစြာပဲ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း ကိုု ျပန္လည္ ရွာေတြ႕ မိသည္။ ခ်ီးပ ဂုုဏ္ေျမွာက္မူေတြ မပါေသးတဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕ ပကတိ အသြင္ကိုု ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္ ။သူ႕ နဲ႕ ေခတ္ျပိဳင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္ေတြ ရဲ႕ ၾကားမွာ ၊ သာမန္ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္အျဖစ္ ယွဥ္ထိုုး ခ်င့္တြက္ ၾကည့္မိသည္။ 


၀တၱဳ ဆိုုေပမဲ့လိုု႕ ၊ သမိုုင္းမွတ္တမ္း တခုုေလာက္ နီးပါး ၊ ခိုုင္ခံ့ လွတဲ့ စာေၾကာင္းေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ စိုုးထြန္း ဆိုုတဲ့ နာမယ္ ကိုု ၊ စိတ္၀င္တစား လိုုက္ ေရတြက္မိေတာ့ ၊  စုုစုုေပါင္းမွ ဆယ္ေနရာ ထက္ မပိုု ။ 


စိုုးထြန္းဆိုုေသာ ေက်ာင္းသားကိုု ပထမဆံုုး ေတြ႕လိုုက္မိသည္က ၊ ပုုဂံေက်ာင္းေဆာင္ သဟာယ နဲ႕စာဖတ္ အသင္း ရဲ႕ ဥကၠဌ ေရြးပြဲ မွာ ျဖစ္သည္။ ပိုုးလံုုခ်ည္ သံုုးပင္ရစ္ ကိုု ေရာ့ရီးရီး စီးလိုု႕ ၊ စြပ္က်ပ္ နဲ႕  အေပၚအက်ီ ၤသာ ၀တ္ထားတဲ့ စိုုးထြန္း ဟာ ၊ ကိုုလွေဖ ကိုု ဥကၠဌ အဆိုုသြင္းဖိုု႕ ၊ အတိုုက္အခံ ေျပာဆိုု ေနေလသည္။ မဲခြဲၾကေတာ့ ကိုုလွေဖ ပင္ ဥကၠဌ ျဖစ္လာသည္။  ပြဲအသိမ္းမွာေတာ့    အေဆာင္မွဴး တားျမစ္ေနတဲ့ ၾကားကပင္ ၊ “ ေနာင္ဥဒါန္း ဘယ္မေၾကစရာ . . ရာဇ၀င္မွာျဖင့္ စာအထင္အရွား . . .”  လိုု႕  စိုုးထြန္းက စ’ တိုုင္လိုုက္ေတာ့ “ ဒါ.. တိုု႕ဗမာ ” လိုု႕ အားလံုုးက လိုုက္ဆိုုၾကသည္။  အဲဒီလိုု နဲ႕ ၊ စိုုးထြန္းတေယာက္ အမူေဆာင္ ေက်ာင္းသား  ျဖစ္လာေလသည္။ ဥကၠဌ ကိုုလွေဖ နဲ႕  တတြဲတြဲ ျဖစ္လာသည္။ ညိဳထြန္း တိုု႕ ညိဳျမ   တိုု႕ နဲ႕ လည္း အဖြဲ႕ က် လာသည္ ။ တင္ေမာင္ တိုု႕ ကိုုျမ တိုု႕ လိုု သမဂၢ အမူေဆာင္ ေတြ နဲ႕ ပါ ရင္းနွီး စုုေ၀း လာၾက ရင္း တိုုင္းျပည္ အနာဂါတ္ အတြက္  ေလးနက္ သထက္ ေလးနက္ လာၾက ေတာ့ သည္။ 


ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢထုုတ္ အိုုးေ၀ မဂၢဇင္း ရဲ႕ အယ္ဒီတာ တေယာက္ အျဖစ္ နဲ႕ ၊ သမိုုင္းစာမ်က္နွာထဲ ကိုု တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီး ခုုန္ဆင္း လာခဲ့ ေတာ့သည္။ ရယ္သံ တဟီဟီ နဲ႕  အေပါင္းအသင္းေတြက ခ်စ္ၾက နိုုင္ စား ၾကတဲ့  ညိဳျမ ရဲ႕  လက္ေစာင္း ထက္ထက္ ေဆာင္းပါး တပုုဒ္ေၾကာင့္  အယ္ဒီတာ စိုုးထြန္း ေက်ာင္းထုုတ္ ခံ ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ   သမဂၢ ဥကၠဌ ၾကီး ကိုုနုု က လည္း သူ႕ရဲ႕ ဘီေအ ဘြဲ႕ ကိုု ျပန္အပ္ ဖိုု႕  ဆိုုတာေတြ အေၾကာင္းစံုု လာသည္။ လိပ္ခဲ တည္းလည္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေန မွာ ပဲ ၊ သူတိုု႕ အားလံုုး စာေမးပြဲ မေျဖ သပိတ္ေမွာက္ ဖိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ ခ် လိုုက္ၾကေတာ့သည္။ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား မ်ား သမိုုင္းကိုု ေရးၾကျပီ။ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ စတင္ ၾကေတာ့ျပီ ။


သပိတ္စ ေမွာက္ျပီ ဆိုုကတည္းက စိုုးထြန္းကိုု စာလံုုးေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ မ်က္ေျခမျပတ္ လိုုက္ၾကည့္မိသည္။ ဘိြဳင္ေကာက္တာ ေကာင္စီ မွာ ေက်ာင္းသား ကိုုယ္စားလွယ္ေတြ အျပင္ သမဂၢ အလုုပ္အမူေဆာင္ အဖြဲ႕ ကိုုပါ ထဲ့ ဖိုု႕  ၊ အားမာန္ပါပါ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြး ခဲ့ ျပီး ၊  အဲဒီေနာက္ပိုုင္းေတာ့ ၊ စိုုးထြန္းကိုု သိပ္မေတြ႕ ရ  ျပန္ ။ ကိုုျမ ၊ ေက်ာ္သိန္း ၊ လွေဖ ၊ တင္ေမာင္ ၊ တိုု႕ ၊ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာၾက ျငင္းၾက ခံုုၾက ေပမဲ့ ၊ စိုုးထြန္း သိပ္မပါ ။ ညိဳထြန္း နဲ႕ ေနာက္ပိုုင္း အတြဲ မ်ားလာတဲ့ ေဖခင္ သည္ပင္ ၊ စိုုးထြန္း ထက္ ပိုု ဗ်ာမ်ားေန ဟန္။ ေခါင္းေဆာင္ပိုုင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ကိုုနုု တိုု႕ ဘနားဂ်ီး တိုု႕ နားမွာလည္း စိုုးထြန္းကိုု သိပ္မေတြ႕ မိ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်က္ တခ်က္ စာေရးသူ သရုုပ္ေဖာ္ လိုုက္တဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕  ဟန္ပန္ သရုုပ္ကေတာ့ ၊ အားပါျမဲ ။ 


ေရႊတိဂံုု ဘုုရားေပၚမွာ ၊ သပိတ္စခန္း ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္ က ၊ သံုုးလ ေက်ာ္ ေလးလ ထဲ ၀င္လာလိုု႕ ၊ အိမ္ ခဏ ျပန္ၾကတဲ့ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသူေတြပင္ ၊ ျပန္လာၾကျပီ ။ အာဏာပိုုင္ေတြက ဖက္ကလည္း ၊ သပိတ္လွန္ ဖိုု႕  ညွိဳနွိဳင္း အေပးအယူ လုုပ္လာၾကျပီ။ ကိုနုု တိုု႕  ဘနားဂ်ီး တိုု႕ စိုုးထြန္း တိုု႕ က ၊ သပိတ္လွန္လိုု ျပီ။ ဘြဲ႕ ရလုု ရခင္ ျဖစ္ေန ျပီ ျဖစ္တဲ့ ကိုုျမ လည္း ၊ သူ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အတြက္ ေက်ာင္းျပန္ တက္ခ်င္ျပီ။ သိုု႕ေပမဲ့ ၊ လွေဖ ၊ ေဖခင္ နဲ႕ ညိဳထြန္း တိုု႕က ၊ မလွန္ေရးခ် မလွန္ ။ ေက်ာ္သိန္းကေတာ့ ဟိုုဖက္လိုုလိုု ဒီဖက္လိုုလိုု ။ တင္ေမာင္က လည္း ေ၀ခြဲ မရ ။ ဒီေနရာမွာ ၊ ညိဳထြန္း ေကာက္ခ်က္ခ် သလိုု ၊ စိုုးထြန္း သပိတ္လွန္ ခ်င္တာ ၊ ဘီေအ ေအာင္ဖိုု႕ ၊ ဘီအယ္ ဆက္တက္ဖိုု႕ အတြက္ သက္သက္လား ။


က်ဳပ္လည္း ေမွာက္ခ်င္တာပါပဲ ၊ ဘယ္သူ က်ဳပ္တိုု႕ ထက္ စိတ္ပါအံုုးမလဲ ၊ ဒါေပမဲ့ ခုု အားနည္းေတာ့ မျဖစ္ဘူး ၊ က်ဳပ္တိုု႕ ခုု မလွန္ရင္ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးပ်က္သြားမလဲ ၊ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာျပီး ၊ ေနာင္ ဗမာျပည္ကိုု အက်ိဳး မေဆာင္နိုုင္ဘဲ  ရွိမွာဘဲ …. ဆုုိတဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕ ေခ်ပ သံ ထဲမွာ ၊ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ တိုုက္ပြဲ ၀င္ဖိုု႕  စစ္ပညာ ရွာေဖြ စစ္အင္အား စုုေဆာင္းခဲ့တဲ့ ဗိုုလ္ေတဇ ရဲ႕ ၊  အားမန္ ေတြ ကိုု ျမင္ရသည္။ ဖက္စစ္ ဂ်ပန္ကိုု ျပန္ တိုုက္ထုုတ္ဖိုု႕  အတြက္ ၊ အဂၤလိပ္ နဲ႕ ၊ မဟာမိတ္ ျပဳ ခဲ့တဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ႕ ၊ ဗ်ဴဟာ အခ်ိန္အဆ ေတြကိုု  သေဘာေပါက္ရ သည္။ ဗမာျပည္ ၾကီး ျပန္လည္ ထူေထာင္ဖိုု႕ အတြက္ ၊ လူမွန္ ေနရာမွန္ ခြဲခန္႕ စီမံ နိုုင္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဦးေအာင္ဆန္း ရဲ႕ အလိမၼာကိုု လွစ္ဟ ျပေနေလသည္။ 


တကယ္ေတာ့ ၊ ၁၉ ၃၆ ခုု ေက်ာင္းသားသပိတ္ အလြန္ တနွစ္ ေက်ာ္ ေလာက္ အၾကာမွာ ေရးသား ျဖန္႕ ခ်ီ ခဲ့ တဲ့ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စာအုုပ္ထဲ မွာ ၊ စိုုးထြန္း ရဲ႕ အခန္းက႑ သည္  ကိုုနုု တိုု႕ ဘနာဂ်ီ တိုု႕ေလာက္ အေရးမပါလွ ။ ကိုုျမ ၊ လွေဖ တိုု႕  ေက်ာ္သိန္း တိုု႕ ထက္ လည္း ပိုုျပီး မထူးျခားခဲ့ ။ ညိဳထြန္း ၊ ေဖခင္ တိုု႕ နဲ႕ ဆိုုလ ွ်င္ ကြဲပင္ ကြဲျပားေနခဲ့ ေသးသည္ ။ သိုု႕ေပမဲ့ ၊ ေနာင္ ဆယ္နွစ္ ေလာက္ အတြင္းမွာ ၊ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း ေတြပဲ ျဖစ္တဲ့  ဦးနုု ၊ ဦးရာရွစ္ ၊ ဦးေက်ာ္ညိမ္း ၊ တိုု႕ လိုု နိုုင္ငံေရးသမား ၾကီးေတြ ထက္ လူခ်စ္ လူခင္ ပိုုမ်ား . . . ဦးေဖခင္ ၊ ဦးအုုန္း ၊ ဦးသီဟန္ တိုု႕ လိုု ၊ နိုုင္ငံ့ ဂုုဏ္ေဆာင္ အဆင့္ျမင့္ အရာရွိ ၾကီးေတြထက္ ပိုု ေပါက္ေျမာက္ . . . ဦးသိန္းေဖျမင့္ ၊ ဦးညိဳျမ တိုု႕လိုု စာေရးဆရာ သတင္းစာဆရာၾကီးေတြ ထက္ ပိုု ေရွ႕ေရာက္ . . . ဗိုုလ္လက္်ာ တိုု႕လိုု  ရဲေဘာ္ သံုုးက်ိပ္၀င္ေတြ ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္  တေယာက္ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ ရသလဲ ။ 


ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လိုု႕  က်မ တိုု႕ အားလံုုး ၊ အားရ ပါးရ အမည္တပ္ေခၚၾကတဲ့  ထိုုပုုဂၢိဳလ္ဟာ ၾကမ္းတမ္းတယ္ ၊ အၾကံၾကီးတယ္၊ သူပုုန္စိတ္ ရွိတယ္ လိုု႕ သူကိုုယ္တိုုင္ ၀န္ခံ ေရးသားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္မူ အတြက္ ပုုန္ကန္လိုုတဲ့ ၊ သူ တေယာက္ ဟာ ၊ လက္နက္ စစ္အင္အားကိုု အားျပဳရသည္။  ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္မွာ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ၾကီး ျဖစ္လာတဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု ၊ လူေတြ ဘာလိုု႕ အားကုုိး ခ်စ္ခင္ၾကတာလဲ ။ စစ္၀တ္စံုု ၀တ္ ၊ ဓါးလြယ္ခ်ိတ္နဲ႕  ျမင္းၾကီး စီး ျပီး  လြတ္လပ္ေရး ကိုု ၾကံေဆာင္ တိုုက္ယူနိုုင္ခဲ့ျခင္း က အေၾကာင္းရင္းခံ ျဖစ္ေနမလား လိုု႕ က်မ သံသယ ၀င္မိသည္ ။ စစ္၀တ္စံုု ကိုု ခၽြတ္ျပီး ၊ ေတာင္ရွည္ ေခါင္းေပါင္း နဲ႕ ပါလီမန္ ထဲ ၀င္ခဲ့တဲ့ ဦးေအာင္ဆန္း ကိုု ေရာ ၊ နိုုင္ငံ တနံ တလ်ားက တိုုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုု ေတြက ၊ ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ သစၥာနွင္း ခဲ့တာပဲ မဟုုတ္လား ။ ဒါေပမဲ့ ကံ အေၾကာင္းမလွ စြာပဲ ၊ သူဟာ ၊ နိုုင္ငံေရး သမား ဦးေအာင္ဆန္း ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကိုု ျပီးျပတ္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ သြားနိုုင္ခဲ့ ေပ ။ လက္ရံုုးရည္ တိုုက္ပြဲ ကိုု ၊ ေဖာ္ေဆာင္ နိုုင္ခဲ့ေပမဲ့ ၊ နွလံုုးရည္ တိုုက္ပြဲ ကိုုေတာ့ ၊ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ ေတြ အတြက္ ၊ ခ်န္ထားရစ္ ရ ေတာ့ ျပီ။ 


သူ႕ ေခတ္ သူ႕ အေျခအေန အရ ၊ က်မ တိုု ႕ နိုုင္ငံရဲ႕ သမိုုင္းဟာ ၊ တျခား နိုုင္ငံေတြနဲ႕ မရိုုးမစြဲ စြာပဲ ၊   စစ္သူၾကီး ေတြ ၊ လႊမ္းမိုုးခဲ့ ၾက သည္။ တိုုင္းျပည္ တနံ တလ်ားက ၊ ဓါးလြတ္ကုုိင္ ျမင္းစီး သူရဲေကာင္း ရုုပ္ထုု ၾကီးမ်ားကိုု ၊ က်မ တိုု႕  ေလးစား တန္ဖိုုးထားပါသည္။ သိုု႕ေသာ္လည္း ၊ ေရွ႕ တဲ့တဲ့က ေခတ္တေခတ္မွာေတာ့ ၊  အနုုပညာရွင္ ေတြ ၊ စာေပ ပညာရွင္ေတြ ၊ နိုုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေတြ ၊ ပညာရွင္ၾကီးေတြ ရဲ႕ ၊ ရုုပ္တုု ၾကီးေတြ ကိုုလည္း ေပါေပါမ်ားမ်ား ျမင္လိုု လွပါသည္။ 


ဆိုုေတာ့ . . . နွစ္တရာ ျပည့္ ခဲ့ ျပီ ျဖစ္တဲ့ ဒီေန႕ ဒီ အခ်ိန္မွာ ၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢေခါင္းေဆာင္ ကိုုေအာင္ဆန္း ရဲ႕  ရုုပ္ထုု ေလး တရုုပ္ တေလ မ်ား ၊ ဘယ္ျမိဳ႕ ဘယ္ေဒသ ၊ ဘယ္ ပရ၀ုုဏ္ မွာ ထုုဆစ္ တည္ေဆာက္ နိုုင္ၾကျပီလဲ လိုု႕ ၊ လိုုက္လံ ရွာေဖြ မိသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း ရဲ႕ ၊ ၀ိညဥ္ ဟာ ၊   ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အရိပ္ထိုုး  ေနတာ ကိုု ေတာ့  ျမင္ေန သိေနရေလ သည္။


မေကသြယ္
၂၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၅


ရာျပည့္ စာမူ မိုုးမခ အတြက္ေရးသား ။



(မွတ္ခ်က္-  သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား ၀တၱဳမွာ ပါ၀င္တဲ့  ဇတ္ေကာင္ အမ်ားစုုဟာ တကယ့္ ျပင္ပ မွာ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကိုု ၊ ကိုုယ္စားျပဳတယ္ လိုု႕  ယံုုၾကည္လက္ခံ ထားၾကတဲ့  အထဲမွာ ၊ စိုုးထြန္း ဟာ ဦးေအာင္ဆန္း ၊  ကိုုန ဟာ ဦးနုု ။ ညိဳျမ ဟာ စာေရးဆရာ ညိဳျမ ၊ လွေဖ ဟာ ဗိုုလ္လက္်ာ ၊ ေဖခင္ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးေဖခင္ ၊ ကိုုျမ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးအုုန္း ၊ သီဟန္ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးသီဟန္ ေက်ာ္သိန္း သည္ ၀န္ၾကီး ဦးေက်ာ္ျငိမ္း ၊ ဘနားဂ်ီး သည္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠဌ မစၥတာရာရွစ္ စသျဖင့္ ၊ ယူဆ မွတ္ယူ ေရးသား ပါတယ္။ အဓိက ဇတ္ေဆာင္ ညိဳထြန္း ကိုုေတာ့ စာေရးသူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ ကိုုယ္တိုုင္ လိုု႕  ေသခ်ာ နိုုင္ေပမဲ့  သပိတ္ေမွာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္ မရွိတာေၾကာင့္ ၊ ညိဳထြန္းဟာ ဦးသီဟန္ လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုုတဲ့ အယူအဆ လည္း ရွိပါတယ္။ တင္ေမာင္ ကိုုေတာ့ ေဒါက္တာ သာလွ ဟုု ထင္ျမင္မိေသာ္လည္း မေသခ်ာေပ )

ဆက္စပ္ဖတ္ရန္-   သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား


Share/Bookmark

သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ား

xxxxxx အမ်ိဳးသား ပညာေရးဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားမ်ား ပင္မ သပိတ္စစ္ေၾကာင္း ေရႊေတာင္ျမိဳ႕ မွ ဆက္လက္ ထြက္ခြါ xxxxxxx

ေရႊေတာင္ျပီးရင္ က်မတိုု႕  ျမိဳ႕ ၊ ေပါင္းတည္ ကိုု ေရာက္ျပီေပါ့။ ဖတ္လက္စ Daily Eleven သတင္းစာ ကိုု ေဘးခ် လိုုက္ရင္း ၊ အခုု  ေတာင္းဆိုုခ်က္ ဆယ့္တစ္ခ်က္ကိုု မူအားျဖင့္ လိုုက္ေလ်ာ လိုုက္ျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ကုုန္ ေရာက္ေအာင္ ဆက္ျပီး ခ်ီတက္ဖိုု႕ ခက္ခဲသြားလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ေနာ္ . . . လိုု႕ ၊ မလွမ္းမကမ္း မွာ စာထိုုင္ဖတ္ ေနတဲ့ ဖခင္ၾကီး ကိုု လွမ္းျပီး ေမးခြန္းထုုတ္ အေဖာ္စပ္ လိုုက္မိသည္။ 

ဖခင္ၾကီးက ၊ ဘာမွ မေျပာပဲ ၊ သူ႕ထိုုင္ခံုု ေနာက္က စာအုုပ္ဗီရိုု ကိုု အသာ ဖြင့္ ျပီး ၊ စာအုုပ္တအုုပ္ ကိုု ဆြဲထုုတ္ေလသည္။  ေရာ့ . . ဒီစာအုုပ္ကေလးကိုု အပ်င္းလဲ ေျပ ေနာက္တေခါက္ ထပ္ဖတ္ၾကည့္ေပါ့ကြာ . . သမီးအတြက္ ေတြးစရာ အသစ္ေတြ . . မတူတဲ့ အေျဖ ေတြ ရျခင္ ရလာ လိမ့္မယ္ . .  လိုု႕ ၊  ကမ္းလုုိက္တဲ့ စာအုုပ္ကေလး ဟာ ၊ ေထာင့္မွာ ပိုုးကိုုက္ရာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ၊ ပန္းခ်ီ ဦးေသာင္းဟန္ ရဲ႕   လက္ရာ မ်က္နွာဖံုုး နဲ႕  သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕  ဒုုတိယ အၾကိမ္ထုုတ္ “သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား” ။ ဒီ စာအုုပ္ကေလးကိုု အနွစ္ နွစ္ဆယ္ေလာက္ အၾကာမွာ ဒုုတိယ အၾကိမ္ ျပန္ဖတ္ ၾကည့္ရ ေပဦးမည္။ 
+++++




အမွန္ကိုု ဘြင္းဘြင္းၾကီး ေရးသျဖင့္ ၊ တစံုု တေယာက္ကိုု ထိခိုုက္သြားလ ွ်င္ သြားပါေစ ။ ကၽြနုု္ပ္အား အျပစ္လႊတ္ပါဟုု ၊ ကၽြနုု္ပ္ကား မေတာင္းပန္ . .  ဆိုုတဲ့ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕ အမွာစကားက  သမိုုင္းကိုု ခ်ိတ္တြယ္ထားတဲ့ သူ႕ ၀တၱဳရဲ႕  ျမဲျမံ မွန္ကန္မူကိုု စိတ္ခ်ေစေလသည္။ စာေရးသူ ရဲ႕  ကိုုယ္ပြား ဇတ္ေကာင္ ညိဳထြန္း ကစလိုု႕ ၊ ကိုုန ၊ ကိုုျမ ၊ စိုုးထြန္း ၊ ေက်ာ္သိန္း ၊ ေဖခင္ ၊ ညိဳျမ ၊ ဘနားဂ်ီး ဆိုုတဲ့ တကယ့္ သမိုုင္း၀င္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားၾကီးေတြ တင္မက ၊ အမာ၊ မအုုန္း ၊ မခင္ျမ ဆိုုတဲ့  နာမယ္ေက်ာ္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသူ ေတြကိုု ပါ ၊ ဇတ္ရုုပ္ဆင္ ျပီး ေရးသား တင္ျပ ခဲ့ပံုုက ၊ သမိုုင္းမွတ္တမ္းတခုု ထက္ပင္ ပိုု ၍၊ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ရွိလွသည္။ 


ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ၾကီး ျပန္ဖြင့္လိုု႕ ၊  ေက်ာင္းျပန္မဲ့ သားကိုု လိုုက္ပိုု႕ ၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးမိဘ ေတြ နဲ႕  အညာက ၊ ဘူတာရံုုေလးရဲ႕ ျမင္ကြင္း ကေန စ ျပန္ဖတ္ရင္း ၊  ေက်ာင္းဖြင့္စ ၊ ေက်ာင္းေဆာင္ အသီးအသီး ရဲ႕ ၊  အမူေဆာင္ ေရြးခ်ယ္ပြဲေတြ ၊ အေျပာေကာင္း အေဟာေကာင္း ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ သမဂၢ ဥကၠဌ ကိုုနုု နဲ႕ အတူ ၊ ၀ံသာနုု အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ေတြ နိုုးၾကားေနတဲ့ ၊ သမဂၢ အမူေဆာင္ ေက်ာင္းသား တသိုုက္ရဲ႕  စည္းေ၀း လွံဳ႕ေဆာ္မူ ေတြ  ၊ စတဲ့ အခန္း တခုု စီ တိုုင္းက ၊ ၀တၱဳ ကိုု ၊ ယုုတၱိအျမင္ နဲ႕ အသက္၀င္ေန ျပန္ေတာ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ၊ ၈၀ ေလာက္က တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား ေတြ ရဲ႕ ၊ ေနာက္လံုုး ေျပာင္လံုုး ေတြကလည္း ၊ အံ့ၾသစရာေကာင္းေအာင္ ေခတ္မီ ေနေသးသည္ ။ ျပင္းထန္တဲ့ သမဂၢ အစည္းအေ၀းမိန္႕ခြန္းေၾကာင့္၊  ဥကၠဌ ကိုုန ေက်ာင္းထုုတ္ခံရ ၊ တကၠသိုုလ္ဆရာ တေယာက္ကိုု သေရာ္ထားတဲ့  စာတပုုဒ္ ေၾကာင့္ အိုုးေ၀ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ စိုုးထြန္း ေက်ာင္းထုုတ္ခံရ ၊ ေနာက္ဆံုုး အလုုပ္သမားေရးေတြပါ ပူးတြဲလွံဳ႕ ေဆာ္တယ္ ဆိုုျပီး  ဇတ္လိုုက္ ညိဳထြန္း ကိုုယ္တိုုင္လည္း ေက်ာင္းထုုတ္ခံ ရ တဲ့ အခါမွာေတာ့ ဇတ္ရွိန္ ျမင့္လာျပီး ၊ သမဂၢ အမူေဆာင္ ေတြ အားလံုုး ၊ စာေမးပြဲ မေျဖ သပိတ္ေမွာက္ဖိုု႕ ဆံုုးျဖတ္တဲ့ အခန္း နဲ႕၊ အင္းလ်ား ေဆာင္က ေက်ာင္းသူေတြ တင္မက တျခား ေက်ာင္းသူ ေတြ ကိုုပါ ၊ သပိတ္ေမွာက္ဖိုု႕  စြဲေဆာင္ လွံဳ႕ ေဆာ္တဲ့ အခန္း ေတြ ဟာ၊ စိတ္အား တက္ၾကြစရာ အေကာင္းဆံုုး နဲ႕ ဖတ္လိုု႕ အေကာင္းဆံုုး အခန္း ေတြ ပဲ ။ 


လမ္းေလ ွ်ာက္လာၾကသူ ေက်ာင္းသူ ရွစ္ေယာက္ကား ဘတ္စ္ကား တစီးေပၚ တြင္ တက္ၾက၏။  သူတိုု႕ကား အစည္းအေ၀းတြင္ ဘာေျပာသည္ ဘာေဆြးေႏြးသည္ကိုု မသိၾကရ ။ “သပိတ္ေမွာက္ျပီ” ဟူေသာ စကားကိုုသာ ၾကားၾကရ၏။  သူတိုု႕ အတြက္ သပိတ္ေမွာက္ရန္ ဘာေၾကာင့္လိုုပါသည္ ဘာအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ သပိတ္ေမွာက္ၾကမည္ ဟူေသာ အခ်က္မ်ား မလိုု ။ သူတိုု႕ကား သပိတ္ေမွာက္ရန္ လိုုေၾကာင္း နားလည္ၾကျပီး ျဖစ္ခဲ့သည္။  သပိတ္ေမွာက္ဘိုု႕ အေၾကာင္းမ်ားကိုု အားလံုုး သူတိုု႕ ခံစားျပီး သိျပီး ျဖစ္သည္ ။


ဟုုတ္သည္။ အေထြေထြ မေက်နပ္မူ မ်ားက သပိတ္ေတြဆီ ဦးတည္ ေနတတ္သည္။ ေက်ာင္းသားသပိတ္ သမိုုင္းကိုု ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ၊  ၁၉ ၂၀  ပထမ ေက်ာင္းသားသပိတ္က ၊ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ၾကီး စတင္ တည္ေထာင္တဲ့ အက္ဥပေဒ ကိုု မေက်နပ္ လိုု႕ ဆိုုေပမဲ့ ၊ နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ကိုု အံတုု ဖီဆန္ျခင္းသာ ။ ၁၉ ၃၆ ဒုုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္ မွာလည္း  -ကၽြန္ပညာေရးစနစ္ အလိုုမရွိ -  လိုု႕ ေအာ္ရင္းပင္ ၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေတြ တဆင့္တိုုး လိုု႕ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမူ ဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ၾက သည္ ။ အဲဒီ ေနာက္ေတာ့ တတိယ အၾကိမ္ မက ေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းသား သပိတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ။ သိုု႕ေပ  သမိုုင္းစာသင္ခန္း ေတြ ထဲ မွာေတာ့ ၊ ဒုုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္ မွာ သာ တခန္းရပ္ ေန ေတာ့သည္။  နယ္ခ်ဲ႕  လူမ်ိဳးျခား ကိုု ဆန္႕က်င္ အံုုၾကြ ခဲ့တဲ့  ေက်ာင္းသား သပိတ္ နွစ္ခုုကိုု သာ သမိုုင္းတင္ ၾကေပမဲ့ ၊ လူမ်ိဳးတူျခင္း ေသြးစုုပ္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုု ေတာက္ေလ ွ်ာက္  ဆန္႕က်င္ ဆႏၵျပ ခဲ့ ၾကတဲ့ အျခား ေက်ာင္းသား သပိတ္ေတြ ကေတာ့ ၊ သမိုုင္း မတင္နိုုင္ေသး ။အနည္မထုုိင္နိုုင္ေသး ။ 


၁၉ ၆၂ ခုုနွစ္မွာ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုုင္ လွဳပ္ရွားမူ ၾကီးနဲ႕ အတူ၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေတြ ရဲ႕ ဘူမိနက္သန္ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီး ျဖိဳခ် ဖ်က္စီး ခံလိုုက္ရသည္ ။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြရဲ႕  နိုုင္ငံ့ အေရးအတြက္ မဟုုတ္မခံ ထက္သန္မူေတြ ျပိဳက် မသြား။ သမဂၢ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပ်က္စီးမသြား ။ ဒီ ေျမကြက္လပ္ၾကီး ဆီကိုု ပဲ ျပန္လာေနၾကသည္။ ၂၆ နွစ္ အၾကာ ရွစ္ေလးလံုုး အံုုၾကြမူၾကီးမွာ လည္း ၊ ဒီ သမဂၢ ကြက္လပ္ၾကီးဆီပဲ ျပန္ လာၾကသည္။ ေဟာ ေနာက္ထပ္ ၂၆ နွစ္ အၾကာ ၂၀၁၅ ခုုမွာလည္း သမဂၢၾကီး ဆီ ျပန္လာေနၾကျပန္ ျပီ။ အေရာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုု ၊ သ႑န္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက အံတုု ၾကျပန္ေပျပီ ။ လက္ကိုုင္ဖံုုးေလးေတြ ကိုုယ္စီ ၾကည့္လ်က္က ၊ လမ္းမၾကီးေတြ ကိုု ျဖန္႕က်က္ ခ်ီတက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကိုု  ၊ ျပည္သူ ေတြ ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၾကိဳဆိုုၾကသည္။ အသားညိဳညိဳ ဆံပင္တို မသပ္မယပ္ နဲ႕ ၊ ေက်ာင္းသားေလးေတြက ပဲ ၊ လူၾကီး ေတြ နဲ႕  တေျပးတည္းထိုုင္ တ၀ိုုင္းတည္း ေဆြးေႏြးေနၾကျပီ။ 


၁၉ ၃၀ ခုုနွစ္ေတြ တုုန္းကေရာ ၊ ညိဳထြန္း တိုု႕ စိုုးထြန္း တိုု႕  ေက်ာ္သိန္း တိုု႕ လိုု ၊ အညာက လာတဲ့ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းထြက္ ၊ ဘိုုသံ မပီ ၊ မေသမသပ္  ညစ္ကပ္ကပ္ ေက်ာင္းသား ေလးေတြကိုု အဂၤလိပ္လူမ်ိဴး ေက်ာင္းအုုပ္ၾကီးေတြ ၊ ဘယ္မွာလာ အထင္ၾကီး ခဲ့ ေလမလဲ ။ ေနာက္ေတာ့လဲ ျမန္မာျပည္သစ္ကိုု တည္ေဆာက္ တဲ့ ၊ လြတ္လပ္ေရး ရဲ႕ ဖခင္ၾကီးေတြ သတင္းစာဆရာၾကီးေတြ ၊ ၀န္ၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ ၾကသည္။ ဒီ ေခတ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ေတာ့ ၊ ပညာေရး အေျခခံ ေတြ က ၊   အမ်ားၾကီး ကြာျခား ခဲ့ျပီ ေပါ့ ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ၊ ကေန႕ သူတိုု႕ ရဲ႕ ေတာင္းဆိုုခ်က္ေတြထဲ မွာ ၊ နွဳတ္တိုုက္က်က္ ပညာသင္ၾကားေရး နဲ႕ ၊ ၏-သည္ မလြဲ စာေမးပြဲ စနစ္ၾကီးကိုုပါ ၊ ဖယ္ရွား နိုုင္ ဖိုု႕ ၾကိဳးစားေနၾက ျခင္းျဖစ္ သည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ႕  သေဘာထား မပါတဲ့ ၊ အမ်ိဳးသားပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကိုု ၊ ပယ္ဖ်က္ ျပင္ဆင္နိုုင္ ဖိုု႕ ၊ တိုုက္ပြဲ ၀င္ေနၾက ျခင္း ျဖစ္သည္။


ကၽြန္ပညာေရး ၊  သခင္ ပညာေရး ၊ အမ်ိဳးသား ပညာေရး ၀ိေသသ ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္ၾကသည္။ ဟုုိတုုန္းက နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ အတြက္ လိုုအပ္ေနတဲ့ စာေရး စာခ်ီ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာရွိ ေတြ ကိုု  ေမြးထုုပ္ေပး တာမိုု႕ ၊ ကၽြန္ပညာေရး ရယ္ လိုု႕ ေခၚဆိုု ရွဳံ႕ ခ် ခဲ့ သည္။ ညိဳ ထြန္း တိုု႕ လိုု သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားေတြ က၊ လြတ္လပ္တဲ့ တိုုင္းျပည္ကိုု တည္ေဆာက္ဖိုု႕ ၊ စက္မူ လက္မူ အတတ္ပညာ ေတြ ကိုု သင္ၾကား တတ္ေျမာက္နိုုင္မဲ့ ၊ သခင္ပညာေရး . . အမ်ိဳးသားပညာေရး ျဖစ္ရမည္ လိုု႕ ေမ ွ်ာ္မွန္း သည္။ နွစ္ေပါင္း ရွစ္ဆယ္ ေက်ာ္လာတဲ့ အခါမွာ ၊ သူတိုု႕ ေမ ွ်ာ္မွန္း ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသား ပညာေရး က ဘယ့္ဂေလာက္ ခရီးေပါက္ခဲ့ ျပီလဲ ။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ၾကီး ဖ်က္စီးခံ ျပီးေနာက္ပိုုင္း ၊ အစိုုးရ က တိုုက္ရိုုက္ ခ်ဳပ္ကိုုင္လာတဲ့ ျမန္မာ့ ပညာေရး စနစ္ဟာ ၊ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသူ ထားျမင့္ တိုုု႕ အမာ တိုု႕  ေခတ္က ကၽြန္ပညာေရးထက္ေတာင္ ဘယ္ေလာက္ ဆိုုး၀ါး နိမ့္က် ေနခဲ့ ျပီလဲ ။ ဧရာ၀တီ တိုုင္းက လမ္းေလ ွ်ာက္ ခ်ီတက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသူ ကေလး တေယာက္ကေတာ့ - “ပညာေရးစနစ္မွာ ဘာကို စိတ္အပ်က္ ဆံုးလဲဆိုေတာ့ ဘာမွမေရရာတဲ့ အာမခံခ်က္ မရွိတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ေနတာကို စိတ္အပ်က္ဆံုးပါပဲ။ အခု ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ဘြဲ႔ရတဲ့အထိက လူငယ္ေတြအတြက္ ခြန္အားအရွိဆံုး၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဆံုး၊ ဥာဏ္ အေကာင္းဆံုး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအရွိဆံုး အရြယ္ေတြမွာ ပညာေရးစနစ္က မေကာင္းေတာ့ သမီးတို႔ လူငယ္ေတြဘဝက အလကား အခ်ိန္ေတြ ျပဳန္းတီးကုန္တယ္။ ” -  လိုု႕  ဆိုုသည္။ 


ကေန႕ ေခတ္ တိုုင္းျပည္မွာ လူဦးေရ တိုုးပြားလာလိုု႕  တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား ဦးေရ ေတြလည္း မ်ားျပား လာျပီ မိုု႕ ၊ တကၠသိုုလ္ေတြကို တိုုးခ်ဲ႕ ဖြင့္လွစ္ လာၾကတာ ေလ်ာ္ကန္ သင့္ျမတ္ပါရဲ႕ ။ သိုု႕ေပမဲ့ ျမိဳ႕တိုုင္း နယ္တိုုင္းမွာ ၊ အေဆာက္အဦ ဆင္တူ ၾကီးေတြ ေဆာက္ေပးလိုုက္ယံုု နဲ႕ တကၠသိုုလ္တခုု ျဖစ္သြားသည္မွ မဟုုတ္ပဲ ။ အေရးၾကီးတာ က၊ ေက်ာင္းသား တေယာက္ဟာ ၊ တကၠသိုုလ္ ကိုု ေငြကုုန္ခံ အခ်ိန္ကုုန္ခံ တက္ျပီး ၊ တက္ပြန္ လိမၼာ တဲ့ တိုုင္းျပည္ရဲ႕ အင္အား တကယ္ ျဖစ္လာ ရဲ႕ လား ဆိုုတဲ့ ျပသာနာ ။ စာေမးပြဲ ေတြကိုု ၊ နွဳတ္တိုုက္က်က္ အမွတ္ စနစ္ နဲ႕ ၊ ၏- သည္ မလြဲ ၊ အစက္ အေပ်ာက္ ၊ အရစ္ အသတ္ ပါ မက်န္ ေျဖဆိုု ေအာင္ျမင္လာတဲ့ ၊ ထူးခၽြန္ လက္ေရြးစင္ ေက်ာင္းသား ေတြ ခ်ည္းပဲ ၊ ေက်ာင္းသား စစ္စစ္ ဧကန္ အျဖစ္ နဲ႕ ၊ တိုုင္းျပည္ ကိုု တည္ေဆာက္ နိုုင္ မွာ တဲ့ လား ။ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား ညိဳထြန္း ေတာင့္တတဲ့ ၊ စက္မူ လက္မူ အသက္ေမြးမူ ပညာရပ္ ေတြဟာ လည္း ၊ အခုုလိုု တိုုင္းျပည္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ရမဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊  အေရးတၾကီး လိုုအပ္ေန သည္ မဟုုတ္လား။ သိုု႕ေပမဲ့  မတူညီ တဲ့ လူေနမူ စနစ္ ေအာက္က ၊ မမ ွ်တ တဲ့ ပညာေရး ေပၚလစီ ေတြဟာ ၊ သာမန္ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ၊ ေလ ွ်ာတိုုင္ တက္ ရသလိုုသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ တိုုင္းျပည္မွာ ပညာေရး နဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ ၊ ဟိုုး ေအာက္ေျခ မူလတန္း အဆင့္က စလိုု႕ ၊ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ စရာေတြ တပံုုတေခါင္းၾကီး ျဖစ္ေနခဲ့ ျပီ။ ဆိုုေတာ့ အခုု ေက်ာင္းသားသပိတ္ နဲ႕ အမ်ိဳးသားပညာေရး ကြန္ယက္ တိုု႕  ေတာင္းဆိုု ညိွနွိဳင္းေနတဲ့ အခ်က္ (၁၁) ခ်က္ဟာ၊ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမူၾကီး တခုု ျဖစ္လာဖိုု႕ ၊ အမ်ားၾကီး ျခံဳငံုု ျပည့္စံုုေစလိမ့္မည္ ဟုု ၊ ယူဆ မိသည္။


ေနာက္ဆံုုး သတင္းမ်ား အရ ေတာ့၊ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ဖက္မွ  ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္မွာ ၊ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ ေဆြးေႏြးမယ္လိုု႕ ၊ သေဘာတူညီမူ ရရွိ ျပီ ဆိုုလိုု႕  ၀မ္းသာေနမိသည္။ တျပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ ၊ လႊတ္ေတာ္ၾကီးထဲမွာ ေဆြးေႏြး ၾကန္႕ၾကာ ေနအံုုးမဲ့ အခ်ိန္ေတြ အတြင္းမွာ ၊ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြ ရဲ႕ စုုစည္းမူ နဲ႕ စိတ္အားထက္သန္မူ ေတြ ၊ ျဖိဳခြဲ ခံ ရ မွာ ကိုုလည္း စိုုးရိမ္ မိျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားသပိတ္ ပင္မ စစ္ေၾကာင္းၾကီး ကေတာ့ ၊ က်မ တိုု႕ ျမိဳ႕ထဲကိုု ၀င္ေရာက္လာ ခဲ့ျပီ။ ညီညီညာညာ ေသေသသပ္သပ္ နဲ႕  ျမိဳ႕ကိုု တပတ္ ပတ္ ၾကသည္။


သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား စာအုုပ္ထဲက ဇတ္ေကာင္ေတြကိုု ၊ လမ္းေပၚ မွာ မ်က္ျမင္ကိုုယ္ေတြ႕ လက္ေ၀ွ႕ယမ္းျပမိသည္။ ၀တၱဳစာအုုပ္ေလးကိုု၊  ဖတ္လိုု႕ အားမရ နိုုင္ေသးသလိုု ၊ အေရွ႕ကိုု ျပန္သြားလိုုက္ ၊ ေနာက္ကိုု ျပန္လွန္ လိုုက္  လုုပ္ေနရင္းက ၊ ၾကားေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားစစ္ေၾကာင္းေတြ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး သတင္း ေတြက ၊ ပိုုလိုု႕ ပင္ စိုုးရိမ္မကင္း စရာ ျဖစ္လာေနသည္။  အစိုုးရ ဖက္က ၊ ေျပာသသမ ွ်ကိုု လြယ္လြယ္ကူကူပင္ လိုုက္ေလ်ာ ဟန္ျပသည္။ ဒါေပမဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ထဲ ကိုုေတာ့ မ၀င္ရ လိုု႕ ၊ အမိန္႕ ထုုတ္သည္။ သမဂၢ ကြက္လပ္ၾကီး ဆီ ၊ ေနာက္တဖန္ ခ်ီတက္လာၾက ျပန္ တဲ့  ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ႕ စုုစည္းမူ ကိုု ၊ လိုုလားပံုု မရ ။ အေထြေထြ မေက်နပ္မူေတြ မ်ားျပားေနတဲ့ တျခားျပည္သူေတြ ဆီ၊ ပ်ံ႕နွံ႕ ကူးစက္သြားမွာကိုု စိုုးရိမ္သည္ ဟုု ၊ ၀န္ခံ ေလသည္။ ေက်ာင္းသား ေတြ ဘာဆက္လုုပ္ မည္လဲ ။ 


ေအာင္ပြဲခံ ဖိုု႕ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ကိုု  ၀င္လာမယ္ ဆိုုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕  စကားကိုု ၊ “သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား” ၀တၱဳထဲက ၊ သမဂၢ အမူေဆာင္ ေက်ာင္းသားၾကီးေတြသာ သိခြင့္ရအံုုးမယ္ ဆိုုရင္ ၊ ဘယ္လိုုမ်ား ေျပာေလ မလဲ ။ ကိုုနုု တိုု႕  စိုုးထြန္း တိုု႕ ေက်ာ္သိန္း တိုု႕က ၊ ေအာင္ျမင္မူ အတိုုင္းအတာတခုု ရေနျပီ မိုု႕ ၊ ဒီေလာက္ နဲ႕ ေက်နပ္ၾကဖိုု႕  တိုုက္တြန္းေလ မလား ။ ညိဳထြန္း တေယာက္ က ေတာ့ ၊ စာအုုပ္ထဲက ခုုန္ထြက္လာျပီး ၊ သပိတ္ မလွန္ စတမ္း ဆံုုးခမ္းတိုုင္ တိုုက္ပြဲ ၀င္ဖိုု႕ ၊ အာေဘာင္ အာရင္းသန္စြာ ေျပာေပ ေဟာေပ လိမ့္မည္ ။ တိုုက္ပြဲ ရွိမွ  ေအာင္ပြဲ ရွိမယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ လူတခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ၊ ေအာင္ပြဲ ဆက္ဆက္ခံရ မည္ လိုု႕ ဆိုုေပမည္။ သူနိုုင္ - ကိုုယ္နိုုင္  ဘယ္သူမွ မရွံဳးေစခ်င္ တဲ့ လူတခ်ိဳ႕ က လည္း၊ ေအာင္ပြဲ ဆိုုတာ မသံုုးစြဲသင့္တဲ့ စကား လိုု႕ နားခ် ေပမည္။ 


က်မ ကေတာ့ ေပါင္းတည္ျမိဳ႕ က ထြက္ခြါ သြားတဲ့  ေက်ာင္းသားေလးေတြ ရဲ႕ ေက်ာ ျပင္ကိုု ေငးၾကည့္ရင္း ၊ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေလးေတြ တၾကည့္ၾကည့္ ၊  နဂိုု ညိဳတဲ့ အသားေတြမွာ ေနထပ္ေလာင္ ထားတဲ့  ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆီမွာ ေတြ႕ရဦးမဲ့ ၊ အံ့ၾသစရာ ဆံုုးျဖတ္ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြကိုု သာ၊ ယံုုယံုု ၾကည္ၾကည္ ေစာင့္ေမ ွ်ာ္ ေနမိေလသည္။


မေကသြယ္
၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၅
Daily Eleven တြင္ ေဖာ္ျပ ပါရွိ





Share/Bookmark

ဘာလင္တံတိုုင္းေပၚက အယူ၀ါဒ သစ္ပင္မ်ား




ဘာလင္ တံတိုုင္းၾကီး ျပိဳက် ခဲ့တဲ့ ေငြရတုု အမွတ္တရမ်ား ။ တကမၻာလံုုးကိုု ကုုန္စည္ေတြ တင္ပိုု႕ေနတဲ့ တရုုတ္ျပည္က စက္ရံုုၾကီးေတြ ၊  မီးခိုုးတိတ္ ေပးလိုု႕  Blue Sky APEC လိုု႕  တင္စားလိုုက္ရ တဲ့  ခဏတာ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္က ၊ နိုုင္ငံ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ား ရဲ႕  ၊ ခဏတာ အျပံဳးမ်ား ။ ျမန္မာနိုုင္ငံ ၾကီး ရဲ႕၊ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ နိုုင္ငံေရး အၾကပ္အတည္းမ်ား ၾကားထဲ ကေန ၊ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားလိုုက္ရတဲ့ ၊ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံ ။ တခ်က္တခ်က္ စူးတက္ လာတဲ့ အလုုပ္သမား သပိတ္သံ နဲ႕ လယ္သမား ေၾကြးေၾကာ္သံ မ်ား ။

ဒီ သတင္းပတ္မ်ား ထဲ ၊ အေတြးထဲ ပိတ္မိ ေနတဲ့ အေၾကာင္း ေတြကိုု စာရြက္ေပၚမွာ တင္ျပီး ၊ ဟိုုတစ ဒီတစ ေလ ွ်ာက္ တြဲ စပ္ ၾကည့္မိျပန္သည္။


စစ္ေအး ေနာက္တခ်ီ

ညတြင္းခ်င္း ကာရံ ခဲ့တဲ့ ဘာလင္ တံတိုုင္းၾကီး ကိုု၊ နွစ္ဆယ့္ရွစ္နွစ္ အၾကာ ၊ ညတည မွာပဲ  တူတခ်က္ နဲ႕ စ ျပီး ျဖိဳဖ်က္ လိုုက္ ၾကသည္။ ေပါက္ျပဲ သြားတဲ့ တံတိုုင္းၾကီးေပၚကိုု တက္ျပီး ေအာင္ပြဲခံ ေနၾကတဲ့ ဘာလင္ျမိဳ႕သား ေတြ ရဲ႕  ၊ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ပံုုရိပ္ဟာ ၊ ကမၻာမွာ စစ္ေအးတိုုက္ပြဲ ၾကီး တခုု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုုတာရယ္ ၊ လူထုုအင္အားက သာ၊ အၾကီးမားဆံုုး လက္နက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုုတာရယ္ကိုု ၊ သက္ေသျပေန ခဲ့တယ္။  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အပူၾကီး အဆံုုးသပ္ သြားခဲ့လို႕ ၊  ျပာေတြေတာင္မွ မေအးေသးခင္မွာ ၊ အယူ၀ါဒ ျပသာနာေၾကာင့္ စစ္ေအးၾကီးထဲမွာ ျပန္သံသရာ လည္ ခဲ့ ၾကျခင္းျဖစ္ သည္။ ျပာစ ေတြ လြင့္ ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္မွာ မဟာမိတ္အျဖစ္သာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ က ၊ ၾသဇာေတြ ေရာ အင္အားေတြပါ ၾကီးထြားလာခဲ့ရင္း သူတီထြင္ ေဖာ္စပ္ ခဲ့တဲ့  အရင္းရွင္ ဒီမိုုကေရစီ စနစ္ၾကီးနဲ႕  ကမၻာကိုု ျဖန္႕က်က္ဖိုု႕ လုုပ္ေတာ့ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ စနစ္ၾကီး အပင္ေပါက္ ရွင္သန္ ၾကီးထြားရာ  ဆိုုဗီယက္ ရုုရွ ၾကီး နွင့္ ထိက္တိုုက္ တိုုး ခဲ့ေလသည္။ ကမၻာ့ နိုုင္ငံေတြ ၊ ဟိုုေနာက္လိုုက္ ဒီေနာက္လိုုက္ ၀င္ရိုုးေတြ ကၽြံ ခဲ့ ၾကသလိုု  လူမ်ိဳးတူ အျခင္းျခင္း ခုုတ္ထစ္ သတ္ျဖတ္ ခဲ့ ၾကသည္။  တျမိဳ႕တည္း ေနရင္းေတာင္ တံတိုုင္းျခား ခံ ခဲ့ ၾကရသည္။

စစ္ေအးၾကီးကိုု အဆံုုးသတ္ ခဲ့သူ ၊ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုဗီယက္ ျပည္ေထာင္စုု ၾကီးကိုု ျပိဳကြဲ ပ်က္စီးေစ ခဲ့သူ  လိုု႕  စြပ္စြဲ ခံ ခဲ့ ရတဲ့၊  ရုုရွ ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ေဂ်ာ့ဗားေခ်ာ့ဗ္ က ေတာ့ ၊  သူ႕ကိုုယ္သူ ခုုခံ ကာကြယ္ရင္း ၊ ကမၻာၾကီးဟာ ဒုုတိယ စစ္ေအး ၾကီး တခုု နားကိုု ေရာက္ေနျပန္ျပီ လိုု႕  သတိေပး လိုုက္သည္ ။ ဘယ္အုုပ္စုု နဲ႕ ဘယ္၀ါဒ ၾကားထဲ မွာ ျဖစ္ေန သည္လဲ ဆိုုတာေတာ့ ေသခ်ာ မညႊန္းဆိုု ။ အရင္တုုန္းက လိုုပဲ ၊ အေမရိကန္ ဦးေဆာင္တဲ့  ေျမာက္အတၱလႏၱိတ္ နိုုင္ငံမ်ား အုုပ္စုု  ( NATO) နဲ႕   ရုုရွ ေနာက္လိုုက္ အေရွ႕ဥေရာပ နိုုင္ငံမ်ား  ( Warsaw) အၾကားမွာ ပဲ လား ။ ကမၻာ့ နိုုင္ငံေရး က ၊ ၀င္ရိုုးတန္း နွစ္ခုု ရဲ႕  အားျပိဳင္မူ မွာတင္ မက ေတာ့ ပဲ ၊ ၀င္ရိုုးသစ္ ေတြ ရွိလာတာကိုု ျမင္ေနရသည္။ ကိုုၾသဒီနိတ္ သ႑န္ ျဖစ္လာေနျပီ လားေတာ့မသိ ။ အတိတ္ဟာ ေျမထဲပင္လယ္ ၊ ပစၥဳပၺန္ က  အတၱလႏၱိတ္ ၊ အနာဂါတ္ ကိုု ပစိဖိတ္ လိုု႕ ေျပာၾကသည္။ ကမၻာ့ နိုုင္ငံေရး က ၊ တကယ္ပင္ ပစိဖိတ္ေဒသ ဆီ ေရြ႕ လ ွ်ားလာ ေနခဲ့ ျပီ။


အိမ္ကြင္း နဲ႕ အေ၀းကြင္း

ျပီးခဲ့တဲ့ လထဲက ၊ တရုုတ္နိုုင္ငံ ပီကင္းျမိဳ႕ မွာ ၊ လုုပ္ခဲ့တဲ့ APEC ( Asia-Pacific Economic Cooperation ) ရဲ႕  ထိပ္သီး စည္းေ၀းပြဲ သည္ပင္ ၊ ၂၀၀၁ ခုုနွစ္က ၊ တရုုတ္ျပည္ ရွန္ဟိုုင္းျမိဳ႕ မွာ လုုပ္ခဲ့တဲ့ စည္းေ၀းပြဲ နွင့္ မတူေတာ့ ။  ဆယ္စုုနွစ္ တခုု ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ၊ တရုုတ္ျပည္ ရဲ႕  စီးပြားေရးက တရွိန္ထိုုး ျမင့္တက္ လာခဲ့ျပီ ။ တရုုတ္ ရဲ႕ ၾသဇာ အာဏာ က  အေမရိကန္ ကိုု ပခံုုးျခင္းယွဥ္ ေက်ာ္ခ်င္ လာျပီ ။ လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မူေတြ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ ညစ္ညမ္းမူေတြ ၊ လာဘ္ စားမူ ၊ လူမူစီးပြား မညီမ ွ် မူေတြ နဲ႕ ၊ ျပသာနာ ရွာခံေနရတဲ့ ၊ တရုုတ္ျပည္ၾကီး ကိုု ၊ ေခါင္းေဆာင္သစ္ ဇီက်င္ပင္း ရဲ႕  ယံုုၾကည္မူ အျပည့္ ဟန္ပန္ ေအာက္မွာ ျမင္လိုုက္ၾက ရ တဲ့ ၊ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ ေတြဟာ ၊ နည္းနည္းေတာ့ ရွိန္သြား ၾကသည္။ လတ္တေလာ ဆီးနိတ္မွာ  ရွံဳးနိမ့္သြားတဲ့ ဒီမိုုကရစ္တစ္ပါတီရဲ႕ သမၼတၾကီး အိုုဘားမား ကိုု ေတာ့ ၊ သူ႕ ျပည္တြင္းက ျပသာနာေတြ ၊ ပခံုုးေပၚမွာ ထမ္းတင္ထားတဲ့ ကမၻာ့၀န္ ေတြ နဲ႕ ၊ အားေပ်ာ့ေနဟန္ ေပၚသည္ လိုု႕ ၊ သံုုးသပ္ထင္ျမင္ ၾကတာေတြ ရွိသည္။  အာရွ ေဒသတြင္းက ၊ အေမရိကန္  ရဲ႕  ၊ စစ္နိုုင္ မဟာမိတ္ ၾကီး ဂ်ပန္ ကိုု ေတာင္ မသိမသာ ေဘးေခါက္လိုုက္ျပီး ၊  ရုုရွ ကိုု ဆြဲတင္ ၊ သံုုးပြင့္ဆိုုင္ ျဖစ္ေအာင္ ဧည့္ခံ ျပ လိုုက္ရင္း ၊  ဇီက်င္ပင္း ဟာ ေလ်ာ့တြက္ လိုု႕  မရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုုတာကိုု သက္ေသျပ လိုုက္သည္။

APEC ျပီးသြားလိုု႕  ၾသစေၾတလ်  G 20 ကိုု ဆက္ၾက ျပန္ေတာ့လည္း ၊  အိုုဘားမား ကိုုယ္တိုုင္က ၊  သူတိုု႕ အတြက္ ပစိဖိတ္ေဒသတြင္းက ၊ အၾကီးဆံုုး မဟာမိတ္ ျဖစ္လာနိုုင္မဲ့ ၊ ၾသစေၾတလ် အစိုုးရ ကိုု ၊ မထင္မွတ္ထားပဲ ၊ ကာဘြန္ ထုုတ္လုုပ္မူ နဲ႕သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမူ  ေတြကိုု ဂရုုစိုုက္ပါ ဆိုုျပီး ေျပာခ်ေလသည္။  တကယ္ေတာ့ ၊ ၾသစေၾတလ် တိုုက္က ထြက္သမ ွ် ၊ သံေတြ သတၱဳေတြက အစ ၊ လယ္ယာထြက္ ပစၥည္း အလယ္ ၊ ေမြးျမဴေရးပစၥည္း ပါ မက်န္  ၊ အကုုန္ သိမ္းက်ံဳး ၀ယ္ေပး ေနတဲ့  တရုုတ္ နိုုင္ငံ အေပၚ ၊ စီးပြားေရး ပလူးလြန္း ေနတာကိုု သတိေပး ျခင္းသာ ျဖစ္မည္ လိုု႕  ယူဆ မိသည္။  တရုုတ္က သူ႕ နိုုင္ငံ တြင္းမွာ တင္၊ ကာဘြန္ ေတြ ထုုတ္ေနတာမဟုုတ္ပဲ ၊ သြယ္၀ိုုက္ေသာ နည္းနဲ႕ လည္း ၊ ကာဘြန္ ေတြ  ကမၻာအနွံ႕ ထုုတ္ေန သည္ ဆိုုတာကိုု မီးေမာင္းထိုုးျပသြားတာ ျဖစ္မည္။ ကမၻာ့ ကာဘြန္ အထုုတ္ဆံုုး နိုုင္ငံ နွစ္ခုု ၊ ကာဘြန္ ေလ ွ်ာ့ခ်ဖိုု႕ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုုးလိုုက္ နိုုင္ ၾကေပမဲ့ ၊ သူတိုု႕ ဦးတည္တဲ့ ၂၀၃၀ ဆိုုတာ အေတာ္ ေ၀းလွပါေသးသည္။ အေမရိကန္ နိုုင္ငံ က ၊ စက္မူထြန္းကားစ ကာလေတြ တေလ ွ်ာက္ လံုုး သူ႕စိတ္ၾကိဳက္ ကာဘြန္ေတြ ထုုတ္လႊတ္ ခဲ့ ျပီးမွ၊ အခုုမွ တရုုတ္ကုုိ  ျပသာနာ ရွာရေကာင္းလား လိုု႕  ေလသံ ပစ္တာေတြလည္း ရွိသည္။ အိုုဘားမား တေယာက္ သူ ေျပာစရာ ရွိတာေတြ ေျပာျပီး သြားလိုု႕  G20 အစည္းအေ၀းက ျပန္သြားေပမဲ့ လုုိ႕၊ ဇီက်င္ပင္း တေယာက္ကေတာ့ ၊ ၾသစေၾတလ် မွာ တပတ္လံုုး ေနျပီး ၊ အနီးအနား ေခ်ာင္ၾကိဳ ေခ်ာင္ၾကား ဖီဂ်ီ ကၽြန္း လိုု ေနရာမ်ိဳးထိ  သြားေရာက္ လည္ပတ္ သည္။

ပစိဖိတ္ သမုုဒၵရာ ထဲက ကၽြန္းေတြကိုု စိတ္၀င္တစား သြားလည္ တဲ့ တရုုတ္မွာ ၊ ကၽြန္းေတြ နဲ႕ပတ္သတ္ လိုု႕ ၊ အၾကံအစည္ ေတြ ရွိေကာင္း ရွိေန နိုုင္ေလသည္ ။ လတ္တေလာ မွာ  အျငင္းပြား ေနတဲ့ ေတာင္တရုုတ္ပင္လယ္ ထဲက ကၽြန္းစုု ေတြရဲ႕ ျပသာနာ က ၊  တရုုတ္ နဲ႕  ဖိလစ္ပိုုင္ ၊တိုုင္၀မ္ ၊ ဗီယက္နာမ္ ၊ မေလးရွား တိုု႕  အျငင္းပြား ေနၾကသည္ ဆိုုေပမဲ့ လိုု႕ ၊ တကယ္ကေတာ့ တရုုတ္ နဲ႕ အေမရိကန္ ရဲ႕   အင္အားစမ္း ပြဲ  ေတြသာ ျဖစ္သည္။

BBC  ရုုပ္သံ ရဲ႕  Flashpoint အစီအစဥ္မွာ ၊ လတ္တေလာ ၾကည့္လိုုက္မိသည္။ ဖိလစ္ပိုုင္ နဲ႕ ျပသာနာျဖစ္ေနတဲ့ စပရက္ေလ ကၽြန္းစုု (Spratly Islands) ေတြနားကိုု  အလြတ္တန္း သတင္းေထာက္ တေယာက္က ၊ ဖိလစ္ပင္း ငွားဖမ္းေလွသမား ေတြ နဲ႕ ေရာျပီး ၊ လိုုက္သြားၾကည့္ေတာ့ ၊ တခ်ိဳ႕ ကၽြန္းေပၚမွာ ဖိလစ္ပင္း အိမ္ေထာင္စုု ေလး ငါး ေျခာက္ ခုုေလာက္သာ အစိုုးရ က ၊ ရိကၡာ လခ ေပးထားျပီး ကၽြန္းေစာင့္ခိုုင္းထားသည္။  ကၽြန္းစုုေတြ လိုု႕သာ ေျပာေပမဲ့ ၊ တခ်ိဳ႕ အစက္အေျပာက္ကေလး ေတြက ၊ ေရေပၚ ထြက္ေနတဲ့ သႏၱာ ေက်ာက္တန္း ေလးေတြသာ ျဖစ္သည္။ တေနရာမွာ ဆိုုရင္ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ တုုန္းက  ေက်ာက္တန္း နဲ႕ ညိ ျပီးေသာင္တင္ ေနတဲ့ စစ္သေဘာၤ အပ်က္ၾကီး တစီး ေပၚမွာ၊  ဖိလစ္ပင္း စစ္သားေလး ရွစ္ေယာက္ေလာက္ ၊ လက္နက္ ရိကၡာ မေျပာနဲ႕ စားစရာ ရိကၡာပင္ ၊လံုုလံုုေလာက္ေလာက္ မရွိပဲ ၊ လံုုျခံဳေရးေစာင့္ ေနၾကရသည္။ စစ္ကင္း လွည့္ ေနတဲ့ တရုုတ္ ေခတ္မီ စစ္သေဘာၤၾကီးေတြ ကိုု လည္း ခပ္ျပျပ မွာ ျမင္ေနရသည္။ အနည္းငယ္ ထပ္ျပီး ခ်ည္းကပ္ ၾကည့္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ၊ ေရေပၚ ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာက္တန္းေသးေသးေလး တခုု ကိုု ၊ ပတ္ပတ္လည္ ကေန ၊ သဲေတြထပ္ဖိုု႕ ျပီး ၊ ကၽြန္းအတုု လုုပ္ေနတဲ့ တရုုတ္ စစ္စခန္း တခုု ။ ေနာက္ထပ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာလည္း တရုုတ္အလံ စိုုက္ ထားတဲ့ ေျမဖိုု႕ ကၽြန္းတုု ေဆာက္လုုပ္ေရး လုုပ္ငန္းခြင္ ၾကီး တခုု ။ ေခ်ာက္တိ ေခ်ာက္ခ်က္ ဖိလစ္ပိုုင္ စစ္သားေလးေတြ ရြာသားေလးေတြက ၊ တရုုတ္ ရဲ႕ ေသြးတိုုးစမ္း တိုုးခ်ဲ႕ လာတဲ့ အင္အားကိုု ဘယ္လိုု ဘယ္ေလာက္ ခုုခံ တြန္းလွန္ နိုုင္မွာ တဲ့ လဲ ။ အေျဖကေတာ့ အေမရိကန္ ပဲ ေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာၾကသလိုု ၊ တရုုတ္က အိမ္ကြင္းမွာ ကစားေနသူ ။ အေမရိကန္က အေ၀းကြင္းက ကန္ရသူ ။


ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမူ နဲ႕ ဂုုဏ္သိကၡာ

ဒုုတိယ အၾကိမ္သာ စစ္ေအးၾကီး ျဖစ္လာျပီ ဆိုုရင္ ၊ အယူ၀ါဒ စစ္ပြဲ ခ်ည္း သက္သက္ မျဖစ္နိုုင္ေတာ့ ။ ဟိုုးအရင္ ကိုုလိုုနီ ေခတ္ေတြကလိုု စီးပြားေရး နဲ႕ ကုုန္သြယ္လမ္းေၾကာင္း နယ္ေျမပိုုင္စိုုးမူ ေတြ က ၊ ပိုုျပီး အေရးပါ လာေပလိမ့္မည္။ အရင္းရွင္ ဒီမုုိကေရစီပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အာဏာရွင္ ဆန္တဲ့ ေအာ္တိုုကေရစီ လိုု႕ ဆိုုဆိုု  ၊ ဆိုုရွယ္လစ္ပဲ ဆန္ဆန္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပဲ စစ္စစ္ ၊ ကိုုယ္က်ိဳးစီးပြား ဆိုုတာၾကီးက ေရွ႕တန္းကိုု ျပန္ေရာက္ လိုု႕ လာ ေနျပန္သည္ ။ အမ်ားအတြက္ ကိုုယ္က်ိဳးစြန္႕  ရတာ ျမင့္ျမတ္တယ္ ဆိုုတဲ့ ခံယူခ်က္ ေတြကိုု ၊ သမိုုင္းထဲ မွာ ၊ ထား ခဲ့ ၾကေတာ့မည္ ။

စစ္ေအးၾကီး အဆံုုးသပ္ နိုုင္ခဲ့တာကိုု အေနာက္ကမၻာက ေအာင္ပြဲခံ ေန ၾကတာဟာ ၊ မျဖစ္သင့္ ဘူး လိုု႕ လည္း ေဂ်ာ့ဗာေခ်ာဗ္ က ေျပာေသးသည္။ သူက ကြန္ျမဴနစ္ အာဏာရွင္ သံကန္႕လန္႕ကာ ၾကီးကိုု အသာမ ျပီး ၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေတြကိုု လမ္းဖြင့္ ေပး ခဲ့ ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ စနစ္ၾကီး က်ဆံုုးသြားျပီ လိုု႕  လက္မခံ သူေတြ အတြက္ ၊ လက္မခံ စရာ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေပဦးမည္။ တရုုတ္ျပည္ၾကီး မွာေတာင္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေမာ္စီတံုုး ကိုု ၊ မျပစ္ပယ္ ၾကေသး ဘူး မဟုုတ္လား ။ ဒါေပမဲ့ မိုုးခိုုးျပာေရာင္ အလုုပ္သမား၀တ္စုုံ နဲ႕ ေမာ္စီတုုန္း ရဲ႕ ရုုပ္ပံုုကားခ်ပ္ၾကီး ေရွ႕ မွာတင္ တရုုတ္လူမ်ိဳးေတြကေတာ့  စေတာ့ရွယ္ယာ ေတြ ၊ ဇိမ္ခံ ပစၥည္းေတြ မ်ိဳးစံုု နဲ႕ ၊ အေရာင္ေတြ ေျပာင္း လာ ခဲ့ ေလသည္ ။ တရုုတ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ရဲ႕  ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြ မီလ်ံနာ ေတြ ျဖစ္လာၾကေလသည္။ တကယ္ေတာ့ ၊ ေငြေၾကးဓန ကိုု တန္ဖိုုးအလြန္ထားတဲ့ တရုုတ္လူမ်ိဳးေတြ အတြက္ ၊ ေမာ္စီတုုန္း ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမူ ေတာ္လွန္ေရး အယူအဆ ေတြက ၊ ခါးသက္စရာ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းေပမည္။ လူတခ်ိဳ႕႕ ကိုု အရင္ ခ်မ္းသာပါေစ ဆိုုတဲ့ တိန္႕ ေရွာင္ဖိန္ ရဲ႕  ဦးေဆာင္မူကိုု  ၊ ပိုုျပီး ဘ၀င္က် ၾကေပမည္ ။ အခုုေနာက္ဆံုုး ဇီက်င္ပင္း ရဲ႕  တရုုတ္အိပ္မက္  ဆိုုတဲ့ ေဆာင္ပုုဒ္ ကေတာ့ ၊ တရုုတ္ျပည္သား ေတြ ရဲ႕ ဘ၀င္ ကိုု အျမင့္ဆံုုးကိုု ဆြဲတင္ေလေတာ့သည္ ။ တကိုုယ္ေရ ျပည့္စံုုၾကြယ္၀ လာရင္ ၊ က်န္တာေတြ အလြယ္တကူ ျဖစ္လာ လိမ့္မယ္ ဆိုုတဲ့ တရုုတ္တိုု႕ လိုု စင္ကာပူ တိုု႕လိုု အေရွ႕တိုုင္းက ဆရာၾကီးေတြက ၊ ဒီမိုုကေရစီ ဆိုုတာ အေနာက္တိုုင္းရဲ႕  စံ ျဖစ္ျပီး အာရွတန္ဖိုုး နဲ႕ မကိုုက္ညီလွဘူး လိုု႕  အေၾကာင္းျပသည္။ အေနာက္တိုုင္းက ဆရာၾကီးေတြ ကလည္း ၊ ဒီမိုုကေရစီ ဆိုုတာ လူ႕အခြင့္အေရး ျဖစ္ျပီး လူသားတိုုင္း အတြက္ ျဖစ္တယ္လိုု႕ ၊ တိုုက္တြန္းသည္ ။ နိုုင္ငံတကာ လူ႕အခြင့္အေရး ေၾကျငာစာတမ္းၾကီး ကိုု ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ နိုုင္ငံ ကေတာ့  လူ႕အခြင့္အေရး ရပ္တည္ခ်က္ ဟာ သူ႕ နိုုင္ငံ အတြက္ ၊ အၾကီးဆံုုး ခြန္အားၾကီး တခုု ျဖစ္သည္ လိုု႕ ဆိုုသည္။ ဒီမိုုကေရစီ တန္ဖိုုးေတြ နဲ႕ သာ ၊ သူ႕ ရဲ႕ ဂုုဏ္သိကၡာ ၾသဇာအာဏာ ကိုု ေျပာင္လက္ ေစမည္ တဲ့ ။ အဲဒီေတာ့ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမူ နဲ႕ ဂုုဏ္သိကၡာ ဘယ္ဟာကိုု ပိုုျပီး  ဦးစားေပးမလဲ ။ အာဏာရွင္ နဲ႕  လူ႕အခြင့္အေရး ဘယ္ဟာကိုု ေရြး မလဲ ။



တရုုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ရဲ႕ အရင္းရွင္စနစ္

ဘယ္လိုုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေမရိကန္ စိုုးရိမ္သလိုု ၊တရုုတ္ၾကီးရဲ႕  နိုုင္ငံေရး နည္းစနစ္ ပံုုစံ ကိုု ၊ အားက် ေနသူေတြ အာရွ တခြင္မွာတင္ နည္းလွမည္ မဟုုတ္။ ဒါေပမဲ့ ဒုုတိယကမၻာစစ္ ကာလက ဂ်ပန္ အသံုုးျပဳခဲ့တဲ့ ၊ အာရွတိုုက္ - သာတူညီမ ွ် ေကာင္းစားေရး ဆိုုတဲ့ ၀ါဒျဖန္႕မူ မ်ိဳး ေတာ့ မျဖစ္နိုုင္ေတာ့ ။ ဘာျဖစ္လိုု႕ ဆိုု ၊ တရုုတ္ နဂါးၾကီးက အာရွ မွာ လူးလြန္႕ အေမာက္ေထာင္ လာ ယံုု တင္ မက ၊ အာဖရိက လိုု ၊ လက္တင္အေမရိက လိုု ၊ ၾသစေၾတလ် လိုု ေနရာ မ်ိဳးေတြ အထိ တြား သြား ေန ခဲ့ ေလျပီ။

ေတာင္အာဖရိက လိုု နိုုင္ငံၾကီးမွာေတာင္ ၊ ANC ပါတီ အတြက္ နိုုင္ငံေရးေကဒါ သင္တန္းေက်ာင္းၾကီး တခုု တရုုတ္က အကူအညီေပး ေတာ့ မည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ ရုုန္းကန္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့ ေတာင္အာဖရိ ရဲ႕   ဒီမိုုကေရစီ အစိုုးရသစ္ က ၊ တရုုတ္မ်က္နွာၾကည့္ ျပီး ၊ ဘုုန္းေတာ္ၾကီး ဒလိုုင္လားမား ကိုေတာင္ ဗီဇာ မေပး နိုုင္ ေတာ့ ။ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြ  နဲ႕ လဲလွယ္ထားတဲ့ တရုုတ္လက္ရာ အားကစားကြင္းၾကီးေတြ ေဆးရံုုၾကီးေတြ ဟာလည္း၊ တျခား အာဖရိက နိုုင္ငံေတြမွာ အနွံ႕ အျပား။

တရုုတ္ရဲ႕ ၊ တပါတီ ဗဟိုု ခ်ဳပ္ကိုုင္တဲ့ နိုုင္ငံေရး စနစ္ဟာ ၊ လက္၀ဲ ၀ါဒ ရဲ႕ အဓိက ျဖစ္တဲ့ အလုုပ္သမား လယ္သမား လူတန္းစားေတြ ကိုု ၊ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မူ ရွိတယ္ ေတာ့ မသိ ၊ ပါတီ ထိပ္ပိုုင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရဲ႕  တန္ခိုုးၾသဇာ နဲ႕ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာမူ ေတြကေတာ့ ၊ ခန္႕မွန္းဖိုု႕ ခက္ခဲေလာက္ေအာင္ ၾကီးထြား ခဲ့ေလသည္။ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမူ တိုုက္ဖ်က္ေရး ဆိုုတာေတြကိုု အခါအားေလ်ာ္စြာ လုုပ္ျပေပမဲ့ ၊ မပြင့္လင္း တဲ့ တရားေရး စီရင္မူ ေအာက္မွာ ၊ အျခင္းျခင္း ျဖဳတ္ထုုတ္ လက္ဦးမူ ယူၾက ရင္း ၊ ၾသဇာ အာဏာေတြ သာ ပိုုပိုု ၾကီးထြား လာ ၾကသည္ ။ မူ ထက္ လူ က ပိုုျပီး အေရးပါ လာသည္။


အေမရိကန္ ေကာ္ပိုုေရးရွင္းၾကီး ေတြ  နဲ႕  ဘဏ္ၾကီးေတြ က ၊ တတိုုင္းျပည္လံုုး ရဲ႕ စီးပြားေရး ကိုု ျပန္ေပးဆြဲ ထားတယ္ လိုု႕ ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုု ခံေနရ တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ၊  တရုုတ္ျပည္ ရဲ႕  အစိုုးရခ်ဳပ္ကိုုင္တဲ့ အရင္းရွင္စနစ္ (State Capitalism) ကိုုလည္း အေနာက္အုုပ္စုု က ၊ မ်က္စိ စပါးေမြးဆူး လာၾက သည္။ နိုုင္ငံပိုုင္ လုုပ္ငန္းစုု (State-owned Enterprise, SOE) ၾကီးေတြက ၊ တကမၻာလံုုးကိုု ၊ ျဖန္႕က်က္ သိမ္းက်ံဳး ေနတာကိုု ၊ အားလံုုး က ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။  မိုုဇမ္ဘစ္ က ရြာတရြာ ရဲ႕  စိုုက္ခင္းၾကီး တခုု ကိုု ၊ တရုုတ္ မန္ေနဂ်ာက အုုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ မ်ိဳး ၊ ၾသစေၾတလ် တိုုက္ရဲ႕ အလယ္ေခါင္က နီကယ္သတၱဳတူးေဖာ္ေရး လုုပ္ငန္းၾကီးတခုု မွာ ၊ တရုုတ္ အင္ဂ်င္နီယာေတြ  စီမံ အုုပ္ခ်ဳပ္ ေနတာ မ်ိဳး ေတြသည္ ၊ သိပ္ မထူးဆန္းလွေတာ့ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ အဲ့ဒီ နိင္ငံပိုုင္လုုပ္ငန္းစုု ၾကီး ေတြ က ၊ ဘယ္သူ႕ အတြက္ လဲ ဆိုုတာကလည္း ေမးခြန္း တခုု ျဖစ္လာသည္။  အစိုုးရ တခုု ရဲ႕ ပိုုင္ဆိုုင္မူေတြ ၊ အစိုုးရ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႕ ပိုုင္ဆိုုင္မူေတြ ၊ အစိုုးရ နဲ႕နီးစပ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ပိုုင္ဆိုုင္မူေတြ ဟာ ၊ ကမၻာ့ ရင္းနွီးျမဳပ္နွံမူ ေစ်းကြက္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွဳပ္ေထြး လည္ပတ္ ေနမယ္ ဆိုုတာ ခန္႕မွန္းဖိုု႕ ခက္ခဲ လြန္းလွသည္။



ျမန္မာ့ေျမေပၚက ဒီမိုုကေရစီ သစ္ပင္

ကြန္ျမဴနစ္ စနစ္ၾကီးက ဘာမွ မမွားေပမဲ့ ၊ သူနဲ႕ တြဲပါလာတဲ့ အာဏာရွင္ က   ဆိုုးရြားေနသလိုု ၊ ဒီမိုုကေရစီ အုုပ္ခ်ဳပ္မူ စနစ္ၾကီးက ဘာမွ မယြင္းလွေပမဲ့ ၊ သူ နဲ႕ တြဲပါလာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ စီးပြားေရး ဆိုုတဲ့ အရင္းရွင္ စနစ္မွာ ၊ အျပစ္အနာအဆာ ေတြ ေပၚလာခဲ့ သည္။ ၂၀ ရာစုု ရဲ႕ ဒုုတိယ တ၀က္ဟာ၊ ဒီမိုုကေရစီ  အပြင့္လန္းဆံုုး ကာလ ျဖစ္ျပီး၊ ၂၁ ရာစုု မွာေတာ့ ၊ ဒီမိုုကေရစီ ဟာ အားအင္ခ်ိနဲ႕ လာတယ္ ဆိုုတဲ့ ယူဆခ်က္ေတြ ကိုု ၊ လက္မခံ ခ်င္ေပ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၊ အာရပ္ ေႏြဦး ရဲ႕  ၊ ဒီမိုုကေရစီ အညြန္႕ အေညာက္ ေတြ ကလည္း ၊ ညွိဳးညွိဳး ႏြမ္းႏြမ္း ။ အာရွ တခြင္မွာလည္း ၊ ဒီမိုုကေရစီ က ၊ သိပ္ခိုုင္မာလွတယ္ မဟုုတ္ေသး ။ ယိုုးဒယား လိုု ရွံဳ႕ ခ်ည္ နွပ္ခ်ည္ မ်ားတဲ့ နိုုင္ငံမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေသးသည္။ ဗီယက္နမ္ လိုု ဟိုုမေရာက္ ဒီမေရာက္ နိုုင္ငံ ေတြကိုုေရာ ဘယ္လိုု သေဘာထား ရမလဲ ။ အမ်ားစုုက ဗဟိုုခ်ဳပ္ကိုုင္မူ ရွိေနတဲ့ ေအာ္တိုုကေရစီ ေတြသာ ။ ဒီအထဲမွာမွ  ၊ ေလာေလာ လတ္လတ္ ဒီမိုုကေရစီ ဘိသိတ္သြန္း ထားတဲ့   ျမန္မာအစိုုးရ ကေရာ ဘာလဲ  ဘယ္လဲ ။

တကယ္ေတာ့ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတြ က်င္းပေနတိုုင္းလည္း ဒီမိုုကေရစီ မဟုုတ္။ လႊတ္ေတာ္ၾကီးေတြ ေခၚေနယုုံ နဲ႕လည္း ဒီမိုုကေရစီ မပီျပင္ ။ ဖြဲ႕စည္းပံုု ဥပေဒၾကီး ရွိတုုိင္းလည္း ၊ ဒီမိုုကေရစီ မစီးဆင္း ။ ဒီမုုိကေရစီ ဆိုုတဲ့ ေ၀ါဟာရ ရဲ႕  ရင္းျမစ္ အတိုုင္း ၊ ျပည္သူေတြဆီကိုု အာဏာ တကယ္ ဆင္းသက္ နိုုင္မွသာ ။ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ ျပည့္စံုုဖူလံုု မူကိုု တကယ္ အေလးထား မွသာ ။ အတိအက် ဆိုုရရင္ေတာ့ ၊ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ ရပိုုင္ခြင့္ အက်ိဳးစီးပြား ေတြကိုု ၊ ဒီမိုုကေရစီ အေယာင္ျပ ၊ အာဏာ အလြဲသံုုးစား လုုပ္ျပီး ၊ အခြင့္ထူးခံ အျမတ္ၾကီးစား ဂုုတ္ေသြးစုုပ္ ေနသူ မွန္သမ ွ် ကိုု ၊ ဖယ္ရွားနိုုင္ မွသာ ဒီမိုုကေရစီ ျပီးျပည့္စံုု နိုုင္ေပမည္။ 

ဒီမိုုကေရစီ ဆိုုတာ တပ္ဆင္ အသံုုးျပဳ ရတဲ့ နိုုင္ငံေရး နည္းစနစ္ တခုု ထက္ ၊ တည္ေဆာက္ ထိန္းသိမ္း ရတဲ့ ယဥ္ေက်းမူ တခုု ျဖစ္တယ္လိုု႕ လည္း ဆိုုၾကသည္။ တကယ္ေတာ့  ဒီမိုုကေရစီ ဆိုုတာလည္း ၊ အယူ၀ါဒ သစ္ပင္ၾကီး တပင္ပဲ မဟုုတ္လား ။ ဒါေပမဲ့ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ ၾကီးလိုု  တနွစ္တခါေလာက္မွ ေကာက္ဆင္ ျပီး၊  ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ အဆင္တန္ဆာ ေတြ ခ်ိတ္ဆြဲ အလွျပ ယံုု နဲ႕ ေတာ့ မျဖစ္နိုုင္ ။  ဒီမိုုကေရစီ မ်ိဳးေစ့ ကိုု အရင္ ခ် ျပီးေတာ့မွ ၊ တျဖည္းျဖည္း ရွင္သန္ ၾကီးထြား ေ၀စည္ လာ ေအာင္ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ ၾကရ မည္။  ဒါေပမဲ့ ၊ ဘယ္လိုု ေျမ သားအခံ ေပၚမွာ မ်ိဳးေစ့ ခ် မိသလဲ ဆိုုတာ က လည္း အေရးၾကီးေပသည္။ ဒီ့ထက္ ပိုု အေရးၾကီးတာက ၊ အဲဒီ ဒီမိုုကေရစီ သစ္ပင္ၾကီး ရဲ႕  အသီးအပြင့္ ေတြကိုု ၊ အားလံုုး လက္လွမ္းမီနိုုင္၊ ခူးဆြတ္နိုုင္ ၊ စားသံုုးနိုုင္ ဖိုု႕ သာ။

ေကသြယ္
၂၉  နိုု၀င္ဘာ ၂၀၁၄


ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္ ေန႕ ထုုတ္ Weekly Eleven Journal , No.7  Vol.10




Share/Bookmark

ျပံဳးျပီး လြမ္းရတဲ့ စာအုုပ္ကေလး တအုုပ္


ဂူးဂဲလ္ ရဲ႕ ဘေလာ့စေပါ့ ၾကီးမ်ား  ဘယ္ေန႕ ပိတ္ျပစ္ေတာ့ မလဲ လိုု႕  ေတြးပူ မေနေပမဲ့ လိုု႕ ၊ ဟုုိအရင္ ဘေလာ့ဂ္ ေခတ္တေခတ္ မွာ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ယဥ္ေက်းမူေတြနဲ႕ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ေတြ ၊ ရင္းနွီးေပ်ာ္ရႊင္ ဘေလာ့ဂ္ သဘင္ ဆင္ခဲ့ ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု ေတာ့ ေတြးျပီး လြမ္း ခ်င္ ေသး သည္။


အဲဒီ တုုန္းက တခ်ိဳ႕ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ေတြ ၊ ဘယ္ေရာက္လိုု႕ ဘယ္ေပ်ာက္ေနျပီ မသိ ။ တခ်ိဳ႕လည္း ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာၾကီးကိုု ဖုုန္ကေလး ဘာေလးမ ွ်ပင္ မခါ ၾကေတာ့ ။ သံေယာဇဥ္ ၾကီးၾကီး ၊ ဇြဲၾကီးၾကီး နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ ေတြ မွာ ၊ ပံုုမွန္ စာေတြ တင္ေနၾကေသးတဲ့ ၊ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ျပန္စည္ကားလာေအာင္ ဆိုုျပီး ၊ ခ်ဲလင့္ခ်္ ဆိုုျပီး  စိမ္ ေခၚ ေနၾက ျပန္သည္။ ဟိုုတုုန္းကေတာ့ တဂ္ဂိမ္း လိုု႕ ေခၚတာ ေပါ့ ။ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္  တခုု ကိုု ၊ တေယာက္တမ်ိဳး ၀ိုုင္းေရးၾကတာမ်ိဳး ။ အခုုေတာ့ ေရးခ်င္တာေရး တခုုခုုေရး ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရး ရင္ ျပီးေရာ တဲ့ ။ တကယ္ေတာ့ အခုုမွ တဂ္ဂိမ္း အစစ္ ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ ဆိုုတာၾကီး ရဲ႕  ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ဓါတ္ပံုုေတြ စကားသံေတြ ၊ သတင္း ေတြ အတင္းေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ ကိုုယ္ေတြျခင္း ဆက္သြယ္မူေတြ ျပတ္ေတာက္မသြားေအာင္ ၊ တဂ္ကေလးေတြ ခ်ိတ္တြဲ ျပီး အသိေပးၾက လွမ္းေခၚရ သည္္။


အရင္တုုန္းက ဆိုုရင္ေတာ့ ဒီလူ ေတြ  မၾကား - ၾကား ေအာင္ ေအာ္ေခၚစရာ မလိုု၊  မဆံုု ဆံုု ေအာင္ ခ်ိန္းစရာ မလိုု ၊ ဘေလာ့ဂ္ မွာ ပိုု႕စ္ တခုု တင္ျပီ ဆိုုတာနဲ႕ ၊ ၀ိုုင္းအံုု ေရာက္လာၾက သည္။ နွဳတ္ဆက္ စကား မွတ္ခ်က္စကား ေတြ ဆိုုတတ္ၾကသည္။  အေျခအေန ေတြက အေတာ္ ျခားနား ကုုန္ျပီ။

အဲ့ဒီလိုု တုုန္း ၊ စာအုုပ္ကေလး တအုုပ္ ၊ စာတိုုက္ကေန ေရာက္လာ ေလ သည္။





ဆႏြင္းမကင္း သံဇကာ ကြက္ ေလး ရဲ႕ ေနာက္မွာ ၊ တေလာက လံုုးကိုု ေမ့ျပီး ၊ ငွက္ေမြးအေတာင္ေလး တခုု လိုု ၊ အေတြးေတြ ေပါ့ပါး လြန္႕လူး ေနပံုု ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလး တေယာက္ ။ ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္ ရဲ႕ သရုုပ္ေဖာ္ပံုုေလး က ၊ ရိုုးရိုုးေလး နဲ႕  ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္း လွသလိုု ၊ မိုုးခ်ိဳသင္း မွတ္တမ္း ဆိုုတဲ့  ၊ ေခါင္းစဥ္ ေလး ကလည္း ၊ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွ စြာ ၊ ရိုုးရွင္း လွသည္။


ရိုုးရွင္းလွဆိုု . . .  ရိုုးဂုုဏ္ ထင္ရွား ခဲ့တဲ့  ဖန္မီးအိမ္ ကဗ်ာစာဆိုုၾကီး တင္မိုုး ရဲ႕ ၊ သူ႕ မိသားစုု နဲ႕  ေနထိုုင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့  အရိုုးတကာ့ အရွင္းဆံုုး ပံုုရိပ္ေတြ ကိုု ထင္ဟပ္ ထားတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ေပပဲ ။ စာေရးသူ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ၊ သူ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ ဘေလာ့ဂ္ ေလး မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး  လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြ ျဖစ္တယ္လိုု႕  အမွာ ေရးထား ေလတယ္။  မိုုးခ်ိဳသင္း မွတ္တမ္း ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ရဲ႕  နာမယ္ ကိုု ျမင္မွ ၊ က်မ တိုု႕ ေတြ အားလံုုး ၊ အခ်ိန္ေတြ နွစ္  အေပ်ာ္ေတြ စိမ္ ျပီး ၊ ခံုုခံုုမင္မင္ စြဲစြဲ လမ္းလမ္း  ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ၊  ေလလွိဳင္းေပၚက စာလံုုး ေတြ ဟာ ၊ တ ဘေလာ့ဂ္ -- ေလာ့ဂ္ နဲ႕  လ ွ်ာခလုုတ္တိုုက္ေအာင္ ေခၚေနစရာ မလိုု တဲ့ ၊ က်မ တိုု႕ ေတြရဲ႕ ၊ ဘ၀ မွတ္တမ္း ၊ ျဖတ္သန္းမူ ပံုုရိပ္ ၊ ေလ့က်က္မူ သင္ခန္းစာ ေတြပဲ ဆိုုတာကိုု ၊ အေလးအနက္ တန္ဖိုုးထားမိလာတယ္။ အခုုေတာ့ မမိုုးခ်ိဳသင္း က ၊ ေလထဲက သူ႕ ရဲ႕ မွတ္တမ္းေလး ေတြ ကိုု ၊ စာအုုပ္ကေလး အျဖစ္ သိမ္းထုုပ္ မ ွ်ေ၀ ေလ ျပီ။


ေခါင္းစဥ္ ကပဲ စာေရးသူ ၊ စာေရးသူ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ေနတဲ့  မိုုးခ်ိဳသင္း ဆိုုတာ ၊ တကယ္ေတာ့ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာေတြ မေပၚခင္ ကာလ ေတြ တည္းက ၊ ၀တၱဳတိုုေခတ္တေခတ္ မွာ ထြန္းလင္းခဲ့ျပီး သား စာေရးဆရာမ ။ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္း ရဲ႕ ၊ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕၀င္ တေယာက္ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ရိုုးဂုုဏ္ကိုု ဆက္ထိန္းထားတဲ့  သူမ ဟာ ၊ အရွိအတိုုင္း ေရးၾက တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္နွာ ေတြ ေပၚ မွာ ပိုု ေပ်ာ္ပံုု ေပၚ ရဲ႕ ။






ၾကည့္ဦးေလ ။ အစဦးဆံုုး အပုုဒ္ ျဖစ္တဲ့  “ ဘေလာ့ဂါၾကီးသိုု႕ ” ဆိုုတဲ့ စာ ေလး မွာ ၊ သူမ ရဲ႕ ဖခင္ ကဗ်ာဆရာၾကီး ကိုု ေတာင္ ၊  ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ အျဖစ္ စိတ္ကူးျပီး ေရးထားပံုုက . . .  ( သူမ ေျပာေလ့ရွိသလိုု  ) ျပံဳးျပီးဖတ္ေနလိုုက္ ရတာ ။ က်မ တိုု႕ ေတြ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေတြကိုု ခ်စ္ေၾကာင္း ခင္ေၾကာင္း ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာ ဘယ္သိုု႕ ဘယ္ခ်မ္းသာ  - ဘာမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ရွင္းျပ ေနစရာ မလိုု ။  ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ ရဲ႕ ၊ စိတ္ေစာ အာရံုု ေတြကိုု ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ အက်စ္လစ္ ဆံုုး ေဖာ္ျပ သြားေလ သည္။


အဲဒီတုုန္းက ဆိုု ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ပိုု႕စ္ တပုုဒ္ တက္လာျပီ ဆိုုတာနဲ႕  ၊ အားလံုုးက တျပံဳးျပံဳး နဲ႕  ျဖစ္ၾကရသည္။ တကယ္ေတာ့ ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ကိုု ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေတြ မေရးခင္ ၊ ဟိုုး လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ အစိတ္ နီးပါး ေလာက္ကတည္းက ၊ တိတ္တိတ္ကေလး လွမ္း ၾကည့္ျပီး အားက် ခဲ့ဖူး သည္ ဟုု ၊ က်မ ၀န္ခံ ထား ပါသည္။ လွိဳင္ တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္း၀င္း ထဲက ၊ ၀မ္းအိုုသရီး စာသင္ေဆာင္ ေရွ႕ မွာ ၊ ခ်စ္ခင္သူ ေတြ ၀ိုုင္း၀ိုုင္းလည္ ေနတဲ့ ၊ စာေရးဆရာမ ေပါက္စ ေလး ဟာ ၊ က်မ  တိုု႕ ရဲ႕ စီနီယာ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသူ တေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ေလ။  နီးရက္ နဲ႕ ေ၀းစြာ ပဲ၊  တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ က ခင္မင္ သိကၽြမ္းခြင့္ မရ ခဲ့ေပမဲ့ ၊ တဆင့္ စကား ေတြ ထဲမွာ ၊သူ႕ အေၾကာင္းေတြ နားေထာင္ျပီး ျပံဳး ခဲ့ ၾကရ ဘူးသည္။  လူတိုုင္းကိုု ျပံဳးေအာင္ လုုပ္နိုုင္တဲ့ သူက ၊ ကိုုယ္တိုုင္လည္း အျမဲ ျပံဳးခ်င္သည္ တဲ့ေလ ။ အဲဒါေၾကာင့္  အၾကည္ဓါတ္ေပ်ာက္မဲ့ အရာ မွန္သမ ွ် ေရွာင္ရွားေလ့ ရွိသတဲ့ ။


အခုုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာၾကီး ရဲ႕ ေက်းဇူး နဲ႕ ၊ ညီအမ အရင္းတမ ွ် ခင္မင္ ေနၾကျပီ မိုု႕ ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ကေန ၊  မခ်ိဳသင္း  ျဖစ္ခဲ့ျပီ။  ဒီ့ထက္ ပိုုလိုု႕ ေရစက္ ဆံုုခ်င္ေတာ့ ၊ ျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ထဲမွာ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ေနထိုုင္ရာ ကယ္လီဖိုုးနီးယား ကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ အလည္ ေရာက္ျဖစ္ ခဲ့ေလသည္။  ျပံဳးစရာေတြကိုု နားနဲ႕ ဆတ္ဆတ္ ၾကားရေလ သည္ ။ အၾကည္ဓါတ္ေတြကိုု ကိုုယ္ေတြ႕  ကူးစက္ ခံစား ရေလသည္။ ရိုုးဂုုဏ္ ေတြကိုု မ်က္ျမင္ ရွာေတြ႕ ရေလသည္။  သူ႕ စာေတြထဲက တဆင့္ ခင္မင္ သိကၽြမ္းေနရတဲ့ ၊ သူ႕ခင္ပြန္း  ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ ကိုုတင္ မက ၊ သူ႕ ဇတ္လိုုက္ ေၾကာင္ကေလး ေတြ ထဲက ၊  ရုုပ္ရွင္ မင္းသား လူမူေရးသူရဲေကာင္း ေက်ာ္သူ ကေတာင္ ဓါတ္ပံုု တြဲ ရိုုက္ေပးရ တဲ့ ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ သဲသဲလွဳပ္ သမီးေၾကာင္မေလး ၊ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာကိုုလည္း ေတြ႕ ခဲ့ ရ ေလသည္ ။ LA ကိုု ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာ စာေပ အနုုပညာ အသိုုင္းအ၀ိုုင္းက ဧည့္သည္ မွန္သမ ွ် ကိုု ၊ မညီး မညဴ ဧည့္ခံ ေလတဲ့ သူတိုု႕ ေမာင္နွံ ရဲ႕  စံရိပ္ျငိမ္ေလး ကိုုလည္း ၊ ဘေလာ့ဂါ ညီအမ တေယာက္ အေနနဲ႕ အလည္ေရာက္ ခြင့္ ရခဲ့ေလသည္။


စိတ္ထဲမွာ ထင္ထားခဲ့တဲ့ ပံုုရိပ္ နဲ႕ အျပင္မွာ ေတြ႕ရတဲ့ မိုုးခ်ိဳသင္း  ဘာမွ သိပ္မကြာ ျခား လွေပမဲ့ လိုု႕ ၊  မယံုုနိုုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ ေအာင္ ၊ လ်င္ျမန္ ျဖတ္လပ္  တဲ့ ၊ သူ႕ ရဲ႕  လွဳပ္ရွားမူ ေတြကိုု ၾကည့္ျပီး ၊  ေနွးတိ ေနွးတုုန္႕  နဲ႕  လစ္တာနဲ႕ အေတြး ရွိဳက္ ဖိုု႕သာ ေခ်ာင္းေနတတ္တဲ့ က်မ  ၊ တိတ္တိတ္ကေလး အတုုခိုုး ရ သည္။


ဆိုုပါေတာ့ ၊ ကားေမာင္းေနရင္း လမ္းမွားတယ္လိုု႕ ထင္ရင္ ၊  ဖ်ပ္ကနဲေတြ႕ တဲ့ လမ္းၾကားထဲ ခ်ိဳး၀င္ လိုုက္တာမ်ိဳး ။ လမ္းမွာတည္းက ထိုုင္မဲ့ စားေသာက္ဆိုုင္ ကိုု ၊ ေသခ်ာ ပိုုင္ပိုုင္ နိုုင္နိုုင္ ေရြးခ်ယ္ ထားျပီးသား ။ ဆိုုင္ထဲ ၀င္တာနဲ႕ လည္း ၊ ဧည့္သည္ေတြ ဘာမွာရမွန္း မသိ အီလည္လည္ မလုုပ္ေနခင္တည္းက ၊ Cream Chowder  ငါးခြက္ အရင္ခ်  လိုု႕  အရင္ဆံုုး တန္းမွာ လိုုက္ ျပီးသား ။ ဒီက လူေတြ အေမရိကန္ ၾကက္ေပါင္ၾကီး က သိပ္ၾကီးလြန္းလိုု႕ ဘယ္က ဖဲ့ရမွန္း မသိ ျဖစ္ ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စားျပီး လိုု႕  အေအးတခြက္ေတာင္ ေသာက္ျပီး ေနျပီ    (  ဒီ စာပိုုဒ္ကေတာ့  မခ်ိဳသင္းရဲ႕ အေရးအသားမ်ိဳးကိုု အတုုခိုုးျပီး က်ီစယ္ တာပါ  း)


ျပီးေတာ့ ၊ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၊ အေျပာမေကာင္းဘူး လိုု႕  ဆိုုၾကတယ္ မဟုုတ္လား ။ မခ်ိဳသင္း ကေတာ့ ၊ သူ စာေရးတဲ့ အတိုုင္း ၊ နားေထာင္လိုု႕ ေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္တဲ့သူ ။ သူ႕စာေတြ ဖတ္ျပီး ျပံဳးရသလိုု ၊ သူေျပာတာေတြ နားေထာင္ျပီး ၊ ဧည့္သည္ေတြမွာ ပါးစပ္ မစိရ ။


အခုု စာအုုပ္ကေလး ထဲ မွာေတာင္ ၊ အြန္လိုုင္း စာဖတ္ပရိသတ္ ေတြ တအံုုတမ ၾကီး နဲ႕ တျပံဳးျပံဳး  ျဖစ္ေနတတ္ တဲ့ မခ်ိဳသင္း ကိုု ၊ သူ႕ ခ်စ္ခင္ပြန္း ကိုုေက်ာ္၀ဏၰက  “ ခ်ိဳသင္းက ရီစရာေတြ ေရးေနတာလား . . .” လိုု႕  ခပ္ဟန္႕ဟန္႕ ဆိုု သည္တဲ့ ။ အမ ေတြကလည္း “ နင္.. ရီစရာေတြခ်ည္း ေရးမေနနဲ႕ လိုု႕ ”  ေျပာသတဲ့ ။  တကယ္က မခ်ိဳသင္းက ရီစရာ ေတြ ေရးေနတာ မဟုုတ္ေပ ။ က်မ ထင္သည္ကေတာ့ ၊ ရိုုးစရာ ေတြ ကိုုသာ သူ ေရးေနျခင္းသာ ။ ရိုုးရွင္းတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကိုု ရိုုးရိုုးသားသား ေရးျပ ထားေတာ့ ၊ ခ်စ္စရာ ေကာင္းျပီး ၊ ( သူ ေျပာသလိုုဆိုု ) ျပံဳးျပီး ဖတ္ရတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ေပါ့ ။


ဒါေပမဲ့ ၊ စာအုုပ္တအုုပ္လံုုး ကိုု ဖတ္ျပီး သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ က်မ ဆက္ျပီး မျပံဳးေန နိုုင္ခဲ့ေပ ။  ဒီစာအုုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ အပူအပင္ ကင္းမူ ေတြ ၊ မိသားစုု ဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ေတြ ဟာ ၊  “ မီးရထား နွင့္ ခရီးသြားျခင္း” ဆိုုတဲ့ ၊ ဆရာၾကီး တင္မိုုးရဲ႕ ကဗ်ာေလး ကိုု သရုုပ္ေဖာ္ ထားတဲ့  စာေလး လိုုပဲ ၊ တဘူတာ ျပီး တဘူတာ ၊ အေနာက္မွာ က်န္ရစ္ လိုု႕  . . . တေယာက္ျပီး တေယာက္ ဆင္းက်န္ခဲ့ ျပီ ဆိုုတာကိုု ၊ ဆင္ျခင္ နားလည္ေနမိ ရသည္။ ဆိုုရွယ္လစ္ ေခတ္ဦး - ေခတ္ေနွာင္း ၊ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုု ကာလ ၊ ၉ ၀ ေက်ာ္ကာလ အေမွာင္ေခတ္ ေတြကိုု  ေနာက္ခံ ထားတဲ့ ၊ ဒီ မိသားစုု ဘ၀ မွတ္တမ္းေလး ထဲမွာ  ၊ ျပံဳးစရာေတြ ထဲက ေနမွ ၊  နာက်င္စရာ ေတြကိုု ရွာေတြ႕  ေနမိသည္။


တကယ္ေတာ့ ၊ စာေရးသူ ရဲ႕ ဖခင္ၾကီး ဆရာၾကီး ဦးတင္မိုုး ရဲ႕   ဘ၀ ေကာက္ေၾကာင္း ခဲျခစ္ရာ ေတြကိုု ၊ မဆြခင္ ကတည္းက ၊ က်မ တိုု႕ အားလံုုး ဖတ္ဖူး ၾကားဖူး ေနခဲ့ ၾကသည္ပဲ ။ သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္းမွာ ၊ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ဖူး ခဲ့တဲ့ ၊ အထက္အညာ ေ၀းလံ ေခါင္သီ လွတဲ့ ကန္ျမဲ ဇဂ်မ္း ဆိုုတဲ့ ရြာကေလးက ၊ ဆယ္တန္းကိုု ျမန္မာစာ ဂုုဏ္ထူး နဲ႕ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ေတာသားေလး တေယာက္ကိုု ၊ ပညာေရး၀န္ၾကီး ကိုုယ္တိုုင္ စာၾကံဳ ပိုု႕ ျပီး ၊ တကၠသိုုလ္ တက္နိုုင္ေအာင္ လုုပ္ေပး ခဲ့တဲ့ ၊ ပံုုျပင္ဆန္တဲ့ တကယ့္ အျဖစ္ေတြ ။ ျမန္မာျပည္သူ ေတြ  မျမင္ဘူး မေတြ႕ဘူး ေသးတဲ့ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕   အေစာဆံုုး ျမန္မာစာေပ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ခဲ့ တာေတြ ။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ ရဲ႕  တည္ေထာင္စ အခ်ိန္ေတြ မွာ ၊ ကဗ်ာ ေဆာင္ပုုဒ္ ကေလးေတြ  မ်ားစြာ နဲ႕  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕ လက္ရံုုးတေယာက္ အျဖစ္ ၊ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ ေနခဲ့တာေတြ ။ ေနာက္ဆံုုး ကဗ်ာစပ္ လိုု႕  အက်ဥ္းက် သြားရွာတဲ့ ကဗ်ာဆရာၾကီး တင္မိုုး ရဲ႕   ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ တျခား အေၾကာင္းအျခင္း ရာ ေတြ ၊ အကုုန္ မပါ ေသး တဲ့ ၊ သမီး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ အရိုုးဆံုုး မိသားစုု မွတ္တမ္းေလးေတြ ၊ အလြမ္းစာေလးေတြ ။ 


အဲဒါေၾကာင့္ ၊ က်မ ကေတာ့ ၊ ျပံဳး ျပီး လြမ္းရ တဲ့ စာအုုပ္ကေလး လိုု႕ သာ ၊ေျပာလိုုက္ခ်င္သည္။

ဒီ စာအုုပ္ကေလး ကိုု ဖတ္ျပီးသြားေတာ့ ၊ စားပြဲ ေပၚ ခဏ ခ် ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကိုု ေငးၾကည့္ ေနမိတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ ဆိုုတာၾကီး က ၊ အထူးတလည္ သီကံုုး  စပ္ဆိုု ေနဖိုု႕ မလိုု တဲ့ . . . တကူးတက ရွာေဖြ နားေထာင္ ဖိုု႕ မလိုုတဲ့ ၊ ၾကိဳတင္ ေရးစပ္ျပီးသား အလြမ္းသီခ်င္း တပုုဒ္ လိုုပင္ ။ အလြမ္းကိုု မရွာခ်င္ လိုု႕ ၊ အျပံဳးေတြ အေပ်ာ္ေတြ သီဆိုု ေနေပမဲ့ ၊  ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အလြမ္းပိုုဒ္ နဲ႕ သာ အဆံုုးသတ္ ၾက သည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၊ အဲ့ဒီ လြမ္းစရာ ကိုုပင္ အရသာ တခုု လိုု ၊ တစိမ့္စိမ့္ ခံစားျခင္ၾကသည္။ စပ္ဆိုု သီကုုံုုး ခ်င္ၾကသည္။


ခုုပဲ ၾကည့္ ။ အိမ္ရဲ႕ အေ၀းမွာ ေနၾကသူျခင္း ၊ ဆံုုဖိုု႕ ခဲယဥ္းလြန္းလွ တဲ့ ၾကားက ၊  အေ၀းက အိမ္တအိမ္မွာ ရီေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့ ၾက ဖူး သည္ကိုု ပင္ ၊ လြမ္းစရာ မရွိ  ရွာၾကံ လြမ္းေနမိသည္။  ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ ျမိဳ႕ ရဲ႕  ဟိုုင္းေ၀း လမ္းမၾကီး ေပၚမွာ ၊ ဧည့္သည္ေတြကိုု ကားေမာင္း လိုုက္ပိုု႕ ရင္း ၊ ဗမာ သီခ်င္းဖြင့္မယ္ ေနာ္ လိုု႕  ခြင့္ပန္ ျပီး ၊ ကိုုေစာညိန္း ရဲ႕  သီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု ၊ ဌါန္ ကရိုုင္းက်က် လိုုက္ ဆိုု ေနတဲ့၊ မခ်ိဳသင္း ဟာ ၊   ေဟာဒီ စာအုုပ္ထဲက မိုုးခ်ိဳသင္း  နွင့္ တူသလိုုလိုု  မတူသလိုုလိုု ။



ေကသြယ္
၅ နာရီ ၃၅ မိနစ္
ေအာက္တိုုဘာ (၁) ရက္ ၂၀၁၄



Share/Bookmark